Ζωή - ποδήλατο

Tο καλό με την Αίγινα είναι ότι μέχρι να πιείς τον καφέ σου έχεις φτάσει. 
Η πρώτη εξόρμηση εκτός των τειχών με ποδήλατο σαν αποκλειστικό μέσο μετακίνησης.
Πρόβλημα πρώτο, πως βολεύεις πράγματα για 4 μέρες σε μια μικρή σχαρίτσα; Λύση δεν βρήκα, τα πραγμάτα τα φόρτωσα αλλά με τρόπο που δεν μπορούσα να κάνω πετάλι(!!!) και η συνέχεια γνωστή, σέρνουμε το ποδήλατο μέχρι τον ηλεκτρικό, φτάνουμε Πειραιά και το ξανασέρνουμε μέχρι το πλοίο.
Καλωστηνα την “Πέρδικα” που περπατεί λεβέντικα!

Η διαδρομή μεχρι την Πέρδικα είναι καμια 10ρια χλμ. Παραλιακή διαδρομή, απίστευτη φλαταδούρα με μοναδικό πρόβλημα το να χαζεύεις τη θάλασσα και να κινδυνεύεις να βουτήξεις.  Φυσικά έμενα κανένα χλμ πίσω από τη Λουκρητία και εισέπραξα αρκετά ειρωνικά σχόλια για την ταχύτητα κότας που αναπτύσω άλλα υπάρχει θεός και τιμωρεί…
Στο τελευταίο κομμάτι έχει μερικές ανηφόρες, όχι τόσο ξεκούραστες όσο υπαινίσσεται ο κακός τύπος με το κουρσάκι αλλά βγαίνουν (μικρό ή μεγάλο λαχάνιασμα ανάλογα με τη φυσική κατάσταση και το ποδήλατο που έχει ο καθένας). Ανταμοιβή στο τέλος η εξαίσια κατηφόρα, μεγάλη ευθεία που μπορείς να αφήσεις το ποδήλατο να αναπτύξει ταχύτητα χωρίς να χρειάζεται να πατήσεις φρένο (κάποια στιγμή, ναι θα πατήσεις αλλιώς πάς για τη θάλασσα). Η επιστροφή πολύ πιο ξεκούραστη για κάποιο περιέργο λόγο, χε χε χε!
Πρώτη επαφή με τη Λουκρητία αφού πέρασε κανένα δεκάλεπτο στο οποίο κοπανιόμουν και τσίριζα ότι φοβάμαι (φτού μου!!!) να την οδηγήσω. Μετά από πολλές απειλές κατάφερα να κάνω την πρώτη πεταλιά και εκεί τελείωσε το ζήτημα. Επιτέλους κατάλαβα ότι ο κακός με το κουρσάκι με λήστευε σε όλη τη διαδρομή. Με αυτά τα λαστιχάκια και με τόσο ελαφρύ ποδήλατο (κομψή νεαρή η Λούσυ) χρειάζεσαι τη μισή προσπάθεια, άσε που τρέχεις σαν το roadrunner!
H επόμενη διαδρομή στην πέρδικα ξεκίνησε με τη Λουκρητία και μου φάνηκε τόσο αφύσικα εύκολη λες και πήγαινα κάπου αλλού. Απλά κάποια στιγμή λυπήθηκα τον καήμενο τυπάκο (αυτόν με το κουρσάκι…που τώρα είχα εγώ) που προσπαθούσε να με ακολουθήσει ασθμαίνοντας (τώρα ήταν πια ο τύπος με το τρακτέρ, χε χε) και πήρα πίσω το Σιλβέστρο μου για να μην χρειαστεί να ψάχνουμε για ΕΚΑΒ στην Αίγινα.
Συμπέρασμα:
H Πέρδικα είναι μια διαδρομή πού μπορεί να βγάλει ο καθένας άνετα, άσχετα με το ποδηλατό του.
Το ηθικό δίδαγμα:
Αλλο το τρακτέρ και άλλο το κουρσάκι. Η προσπάθεια ενός no name mountain να ανταγωνιστεί ένα road focus είναι χαμένη απο χέρι, κλαψ! Οπότε, διατηρείς την αξιοπρέπεια σου και το ρυθμό σου και περιμένεις τον πρώτο κατσικόδρομο για να φάνε οι άλλοι τη σκόνη σου…
Σουβάλα – Βαγία – Αφαία – Αγιος Νεκτάριος

Μέχρι τη Βαγία διαδρομή που επίσης μπορούν να κάνουν όλοι αν και κάπως δυσκολότερη από αυτή της Πέρδικας. Μερικές καλές ανηφόρες αλλά τίποτα του τύπου “αι σιχτιρ” τα παρατάω και ασχολούμαι με το πλέξιμο. Βέβαια να σημειωθεί ότι στην επανάληψη της ίδιας διαδρομής με διαφορετικά ποδήλατα, απόλαυσα το θέαμα του αγαπητού Γιώργου να σέρνει το Συλβέστρο σε ανηφόρα με χρώμα προσώπου αστακοουρί και με ειλικρινή μεταμέλεια για τα μέχρι τότε σχόλια του για τις επιδόσεις μου (η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται ανηφορικά, χεχε).
Η κατηφόρα για το λιμανάκι της Σουβάλας είναι επική αλλά για μένα τουλάχιστον το ανέβασμα στην επιστροφή είναι απο αυτά που σε κάνουν να ορκιστείς ότι θα κόψεις το τσιγάρο, το junk food και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί απλά για να τη δεις να τελειώνει.

Το ανέβασμα στην Αφαία το κάνεις στη δική μου περίπτωση μόνο αν έχεις τέτοιο πείσμα που προτιμάς να τα φτύσεις παρά να εγκαταλείψεις. Λέγοντας δική μου περίπτωση, ενοώ αστικό ποδηλάτη με καθημερινά χλμ μόνο σε ίσιωμα, τελείως αρχάρια σε ανηφόρες και με μια φυσική αποστροφή στο να αλλάξω δίσκο. 4χλμ σταθερής ανηφόρας και άλλαξα δίσκο μια χαρά, ίδρωσα, κοκκίνησα και 500 μέτρα πριν την Αφαία απλά σταμάτησα κάτω από ένα δέντρο και είπα ότι εδώ θα αφήσω τα κοκκαλάκια μου μαζί με ότι έχει απομείνει απο το χιαστό μου. Μετά απο ένα χαρούμενο μουσικό διάλειμα συνεχίσαμε για να δω ότι η Αφαία ήταν μια στροφή παραπάνω και να αισθανθώ τελείως χαζή. Ο Ναός πάντως είναι πανέμορφος και η θέα άξιζε όλη την ταλαιπωρία.

Το κατέβασμα στην Αγία Μαρίνα απίστευτα ξεκούραστο, λατρεύω τις κατηφόρες!!! Mετά τον ανεφοδιασμό στο mini-market (πού είχε τα πάντα!!!) συνεχίσαμε για να κάνουμε τη μεγάλη διαδρομή για περάσουμε απο το Ναό του Ελλανος Διος (όχι δεν είμαστε 12θειστές, απλά σε αυτή τη χώρα παντού υπάρχουν αρχαία). Δυστυχώς χαθήκαμε, παρά το χάρτη και αντί να συνεχίσουμε παραλιακά και χαλαρά βρεθήκαμε να κάνουμε πάλι ανάβαση. Δεν ξέρω αν ήταν ο ήλιος του ντάλα μεσημέρι, η πείνα ή το γεγονός ότι ξεχνάω να πιώ νερό μέχρι να διψάσω πολύ αλλά αυτό το κομμάτι ήταν μαρτύριο. Κάποια στιγμή κατάπια το πείσμα μου και πήρα το ποδήλατο στα χέρια. Οσο και να απογοητεύτηκα εκείνη τη στιγμή νομίζω ότι αν δεν το είχα κάνει η εκδρομούλα θα είχε καταλήξει άσχημα. Μετά απο λίγη ξεκούραση και ένα ισοτονικό ξύπνησε η Μπουμπουλίνα μέσα μου και είπα να συνεχίσουμε. Φυσικά, έτσι για να αισθανθώ και πάλι χαζή μετά απο 500 μέτρα, στην επόμενη στροφή ήταν ο Αγ. Νεκτάριος και το τέλος της ανηφόρας. Περνώντας ευχαρίστησα όλους τους Αγίους της Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας που έκαναν το θαύμα τους και γλίτωσα τη θερμοπληξία και αφέθηκα στην κατηφόρα να με πάει μόνη της μέχρι το τέλος.

Συμπέρασμα:
Δεν είναι ντροπή να σταματήσεις όταν δεν αντέχεις άλλο. Αρκεί να σκεφτείς ότι θα είναι μεγαλύτερη ντροπή απλά να γείρεις απο τη σέλα και να προσγειωθείς στα πουρνάρια από εξάντληση.
Το ηθικό δίδαγμα:
Το να σηκώνεις το κεφάλι σου και να βλέπεις μετά το που ανέβηκες σε γεμίζει με ικανοποίηση, ακόμα και αν μιλάμε για 50 μέτρα, ειδικά αν είσαι τόσο αρχάρια στο είδος.
Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πότε θα είναι η επόμενη φορά και ότι τώρα που ξέρεις το δρόμο θα τα κάνεις όλα καλύτερα και πιο εύκολα.
Επίσης μετράς τις οικονομίες σου και αποφασίζεις απο το πουθενά να πάρεις κουρσάκι γιατί βαρέθηκες να σε ληστεύει η Λουκρητία και ο μαζοχισμός έχει και τα όρια του.
ΚΑΙ φυσικά περιμένεις ανυπόμονα την επόμενη εκδρομή γιατί σου έχει ανοίξει η όρεξη!!!