Ζωή - ποδήλατο

Τίτλος: Its Not About the Bike

Συγγραφέας: Lance Armstrong

Γλώσσα: Αγγλικά

Σελίδες: 304 (189 σε ηλεκτρονική μορφή)

Amazon link (για κριτικές αναγνωστών και παραγγελίες) 

Εντάξει, το παραδέχομαι. Τον Armstrong δεν τον συμπάθησα ποτέ. Θες η φωτογραφία του να ποδηλατεί με τον Bush, θες το οτι είναι τεξανός, θες το ότι έχει κερδίσει τόσες φορές το Tour De France που φαίνεται ύποπτο, ακόμα και ο καρκίνος του είναι σαν να φωνάζει ΝΤΟΠΑ εδώ που τα λέμε... Αλλά είπα να μάθω κάποια πράγματα γι' αυτόν τον αθλητή που είναι μακράν ο μεγαλύτερος ποδηλάτης που υπήρξε ποτέ.. 

Το ομολογώ λοιπόν πως ξεκίνησα το βιβλίο που ο ίδιος έχει γράψει με αρκετές επιφυλάξεις. Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη είναι η γλώσσα. Απόλυτα κατανοητή, δεν με κούρασε καθόλου. Η δεύτερη είναι... ο προσωπικός εξευτελισμός του. Δεν γράφει ένας υπεράνθρωπος, αλλά ένας τρομαγμένος νεαρός που στα 25 του χρόνια ανακαλύπτει οτι έχει καρκίνο στους όρχεις. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα συμπτώματα, την αντιμετώπιση που είχε από φίλους και γνωστούς, τον φόβο του πως δεν θα μπορούσε να ανέβει ξανά στο ποδήλατο, ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή όλη του η ζωή ήταν οι δυό τροχοί...

Ο Armstrong, ντοπαρισμένος ή όχι, είναι ένας άνθρωπος που καλείται να παλέψει με την προοπτική του θανάτου και νικάει, ακριβώς όπως νικάει και στις κορυφές των Πυρηναίων. Με πόνο και μαχητική διάθεση. 

Περιγράφει την παιδική του ηλικία, ένα φτωχό παιδί, που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό του πατέρα, που αντιπάθησε τον θετό του πατέρα (που του έδωσε και το επώνυμό του), που στην εφηβεία του πήρε μέρος σε έναν αγώνα τριάθλου χωρίς καν να ξέρει οτι λέγεται τρίαθλο. Και το κέρδισε. Κι από τότε άρχισε να κυνηγάει όλους τους αγώνες για να κερδίζει το χαρτζηλίκι του. 

Κι όταν άρχισε να τρέχει με ομάδες, ο ίδιος λέει πως γινόταν εκνευριστικός για τους υπόλοιπους αθλητές, αφού δεν τους υπολόγιζε και κοίταζε μονάχα πως θα κατάφερνε να βγεί πρώτος.

Κακά τα ψέμματα. Δεν είναι εύκολο να μιλάς για τον ανύπαρκτο πατέρα σου, είναι δύσκολο να λες πως υπήρξες εγωιστής. Κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να μιλάς για τον καρκίνο σου. Για τις χημειοθεραπείες, τον φόβο μέσα στο χειρουργείο (ο καρκίνος έκανε μετάσταση σε πνεύμονες και εγκέφαλο). Κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να γλιτώνεις από τον θάνατο και να ξαναγυρίζεις στην σέλα, να τρέχεις ξανά και να φτάνεις στην κορυφή.

Δεν ξέρω αν μετά την ανάγνωση του βιβλίου, συμπάθησα τον Armstrong σαν αθλητή, όπως έκανα με τον Pantani. Αλλά σίγουρα τελειώνοντας το βιβλίο ήμουν ένας πιο πλούσιος άνθρωπος.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους!