Ζωή - ποδήλατο

Κιάτο – Πάτρα
Θέλουμε να πάμε διακοπές στην Κέρκυρα, το λοιπόν. Ποιός οδηγεί μεχρι την Ηγουμενίτσα? Μπααααα, ας πάρουμε το καράβι από την Πάτρα. Και τα ποδήλατα? Ας πάμε τότε με τα ποδήλατα στην Πάτρα, το αυτοκίνητο είναι βαρετό πράγμα. Παλιά μας τέχνη κόσκινο, προαστιακός μέχρι το Κιάτο, Κυριακή 9 Αυγούστου. Σακιδιάκια με τα απαραίτητα (τα άλλα σταλμένα απο πρίν μη γίνουν τα κουρσάκια ερπετά και σέρνονται στην άσφαλτο), ποδήλατα χιλιοελεγμένα και τρομερό κέφι.

Κιάτο – Ξυλόκαστρο – Διακοπτό
Καφεδάκι στο Κιάτο με φίλους για καλή αρχή. Σχόλια ντόπιων μου εξάπτουν τη φαντασία, “θα ακολουθήσετε πολύ ωραία διαδρομή”, “θα περάσετε υπέροχα”. Ξεκινάμε και μέχρι το Ξυλόκαστρο απλά αγωνιζόμαστε για να μην τρέχουμε σαν παλαβοί. Τη διαδρομή αυτή την έχουμε ξανακάνει πολλές φορές για βόλτα, σαν το Μοσχάτο-θησείο μου φαίνεται. Πρέπει όμως να βάλουμε ένα ρυθμό για να μην σκάσουμε στην πορεία.
Μετά το Ξυλόκαστρο φλάτ παραλιακή διαδρομή μέχρι το Δερβένι. Υπέροχη θέα, χαλαρός δρόμος δίπλα στη θάλασσα και ηθικό στα ύψη. Βέβαια σε κάποιο κομμάτι έχει ένα χάλια οδόστρωμα αλλά μπορείς να το σκεφτείς σαν τσάμπα μασάζ απο συσκευή του telemarketing. Συναντήσαμε χωριό με το όνομα Πεταλού και ήθελα να βγάλουμε φωτό με τα πεταλα μας και την πινακίδα αλλά κάποιος -ονόματα δε λέμε- είπε να το αφήσουμε για την επιστροφή, γκρρρρρ. Μετά το Δερβένι ο Δρόμος φεύγει από την παραλία και ανηφορίζει. Όχι κάτι τραγικό, ίσα-ίσα έχει πολλά δέντρα και υπέροχη θέα στη θάλασσα κάτω. Διασχίζεις μερικές φορές τις γραμμές του τρένου και εκεί θέλει μια προσοχή ανάλογα με το ποδήλατο και τα λάστιχά του. Χρειάστηκε σε μία περίπτωση να κατέβουμε γιατί οι γραμμές ήταν χαντάκι νεροφαγωμένο και τα λάστιχα της κούρσας δεν είναι για τέτοια κόλπα. Φτάσαμε στο Διακοπτό, 65χλμ πια, η μισή μας διαδρομή και ούτε που το είχαμε καταλάβει. Είχα φάει τη μισή μπαταρία του κινητού μου διαλαλώντας τον ενθουσιασμό μου σε φίλους και συγγενείς, διασκεδάζοντας και τις ανησυχίες τους. Μετά από μια ωραία κατηφόρα φτάνεις στο τέλος του Διακοπτού και στο πιο ωραίο περίπτερο ever! Είναι σε κάτι σαν νησίδα παρκάκι στο αντίθετο ρεύμα. Αφού ανεφοδιαστήκαμε πήγαμε στην άκρη που έχει ένα παγκάκι κάτω από ένα μικρό πλάτανο. Σκιά, κρύο νερό και παστέλι… η ζωή είναι ωραία! Σταθμευμένο και ένα φορτηγό λίγο πιο πέρα με 3 ονόματα στην καρότσα. Το ένα ήταν Σορας και ρίξαμε πολύ γέλιο φτιάχνοντας και τα υπόλοιπα ονόματα , Τιάγκρας, Ντουραέης, κλπ.

 

Διακοπτό – Αίγιο.
Η διαδρομή απο εδώ και πέρα  συνέχιζε να έχει κάποιες ανηφόρες και η ζέστη άρχισε να μας κουράζει. Καλό το παστέλι και το ισοτονικό αλλά και  ένα καλό γεύμα χρειάζεται! Τσούκου-Τσούκου φτάσαμε στο Αίγιο αφού περάσαμε ένα παλαβό κομμάτι δρόμου που ενώ φαινόταν ελαφρά κατηφορικό ήταν σαν ανηφόρα… κάτι σαν το μυστήριο της Πεντέλης. Ή είχα κουραστεί περισσότερο απο όσο νόμιζα ή ο μηχανικός τα είχε κάνει ρόιδο με τις κλίσεις του δρόμου. Μεγάλη στάση, 1 ½ ώρα για φαί και καφεδάκι στην παραλία του Αιγίου. Στην κάτω πλευρά, στο πλακόστρωτο της παραλίας είχε κάτι απίθανες βρύσες με παγωμένο νερό, αν πάτε, να ρίξετε  πάνω σας, πολύ αναζωογονητικό!!!

Αίγιο – Πάτρα
Φεύγοντας από το Αίγιο νομίζω ότι κάναμε λάθος που πήραμε την παλαιά εθνική οδό. Ισως έπρεπε να είχαμε ψάξει για παραλιακούς δρόμους, θα ήταν πιο ευχάριστη η διαδρομή. Όπως και να έχει τα τελευταία 30-40χλμ είχαν χαρακτήρα διεκπαιρέωσης, απλά θέλαμε να φτάσουμε στο λιμάνι της Πάτρας. Η διαδρομή δεν είχε τίποτα το γραφικό και θα την είχα ξεχάσει τελείως αν δεν έπιανε το Γιώργο λάστιχο. Με μια μικρή καθυστέρηση μπήκαμε στην πόλη της Πάτρας όπου 2 φορές αυτοκίνητα με ανάγκασαν να φωνάζω για να αντιληφθούν ότι υπάρχω και να μην γίνω ντεκόρ για το επόμενο καρναβάλι. Σε λίγο είμασταν ασφαλείς στην αίθουσα αναμονής του λιμανιού, πανέτοιμοι πια για την Κέρκυρα.

Συμπεράσματα
Αν έχεις οργανώσει κάτι καλά και ξέρεις τις δυνάμεις σου μην δίνεις σημασία που πολλοί θα σε πουν τρελλό. Κάντο και θα περάσεις τέλεια. Εχε και εναλλακτική βέβαια….(είχα ετοιμάσει δραματικό μονόλογο για τον σταθμάρχη του ΟΣΕ στην περίπτωση που για κάποιον λόγο δεν μπορούσαμε να φτάσουμε ποδηλατώντας και αν δεν συγκινούσα κανέναν, όλο και κάποιο αγροτικό –έναντι αμοιβής-_ θα μας φόρτωνε μέχρι Πάτρα)
Ηθικό δίδαγμα
Αντε και στα δικά σας…
Η οδύσσεια της επιστροφής
Ξεκαθαρίζω ότι θα κλαφτώ λιγάκι, αλλά έχω και εγώ τα δίκια μου. Παρά τη σιγουριά που νιώθαμε ξέροντας πια το δρόμο, μια ανασφάλεια για το νέο πίσω ελαστικό (ξαναματαφχαριστώ Αντρέα!) την είχα, σαν να φόραγα 2 διαφορετικά παπούτσια αισθανόμουν. Προτού βγούμε καν στην παλαιά εθνική οδό γκουπ σε μια λακούβα και λάστιχο! Το πίσω λάστιχο είναι πιό ταλαιπωρία όσο να το κάνεις, το vittoria ασύληπτα σκληρό, γίναμε η χαρά του γράσσου. Αφού βγήκαμε στο δρόμο, είχα την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά και η τελευταία μέρα των διακοπών θα έκλεινε πανηγυρικά με τα 100+χλμ. Κούνια που με κούναγε…. Αρχικά ο αέρας μας γονάτισε. Βάλε την κούραση από την αυπνία του καραβιού, βάλε την δύναμη που χρειαζόταν για να κρατήσεις τον Ιβάν στο δρόμο, βάλε την αυξημένη σχετικά κίνηση, έχεις ένα κοκτέιλ ποδηλατοεξοντωτικό! Μισό χλμ πριν το Αίγιο επανέρχεται η αίσθηση “περνάω σαμαράκια μόνο με το πίσω λάστιχο”. Στάση για να παίξω την Εκάβη πάνω από το λάστιχο που είναι πάλι πίτα, !@#$@^#$@^#$@#$@^$#^%(^*&_()*(*)!#$@%@γκρρρρρρρρρρρ! Μετά από αυτό ειλικρινά φρίκαρα. Πάμε να αλλάξουμε σαμπρέλλα και βλέπω ότι η καινούργια έχει σκασίματα παντού… κλαθμός και οδυρμός! Ψάχνουμε εξονυχιστικα το εσωτερικό του ελαστικού, 2 τρελοί που χαιδεύουν ένα λάστιχο σε τοπικό υπαίθριο καφέ αλλά δεν βρίσκουμε τίποτα. Βάζουμε την προτελευταία μας σαμπρέλλα και αποφασίζουμε να βρούμε το ποδηλατάδικο της περιοχής. Γύρω-γύρω όλοι στο Κέντρο του Αιγίου, + 5 σαμπρέλλες και πάλι πίσω στο δρόμο, όπου εγώ έχω ξεφύγει πια… Περιμένω ανα πάσα στιγμή να τεζάρει πάλι το λάστιχο, πηγαίνω με μικρότερη ταχύτητα από τους πεζούς και μόλις βλέπω λακούβα κάνω παράκαμψη μισού χλμ για να την αποφύγω. Το μοναδικό που θυμάμαι μέχρι το Διακοπτό είναι μια μικρή στάση για νερό δίπλα από ένα δέντρο με μια αφίσα της Θώδη, μου φάνηκε πολύ αστεία έτσι στο πουθενά μια αφισα που διαφήμιζε cd “στα τρελάδικα” απο τα οποία απείχα μια σαμπρέλλα ακόμα! Στο Διακοπτό στάση στο περίπτερο με τον μικρό πλάτανο, το φορτηγό με το Σορας… Τιάγκρας και Ουλτέγκρας. Παστελάκια και υγρά και κάπου εκεί αρχίζω να ισιώνω και να βλέπω την κατάσταση χαριτωμένη. Έμαθα τουλάχιστον πως αλλάζει το πίσω λάστιχο στην κούρσα, πως λύνονται τα φρένα, πως δουλεύουν οι εξωλκείς, μια χαρά. Μεταξύ μας, είναι πολύ πιο εύκολο από ότι στο τρακτέρ, ούτε κλειδιά, ο θεός να ευλογεί  το quick release! Συνέχεια στη διαδρομή με διαολεμένο αέρα, πετάλι στην κατηφόρα γιατί αλλιώς θα πηγαίναμε με την όπισθεν. Τουλάχιστον η διαδρομή είναι πολλή ωραία και ξεχνιέσαι. Για να είμαι ειλικρινης όταν φτάσαμε στον προαστιακό αισθάνθηκα ανακούφιση και ψηλάφισα για τελευταία φορά το λάστιχο για να βεβαιωθώ ότι ήταν φουσκωμένο.

Συμπεράσματα
Κάποια στιγμή η καλή σου τύχη θα πάει περίπατο… Πάντα να έχεις σαμπρέλλες μαζί σου και ότι άλλο μπορεί να χρειαστείς για πρόχειρες επιδιορθώσεις. Ακόμα και αν δεν ξέρεις, στην ανάγκη θα μάθεις! Προτού αλλάξεις σαμπρέλλα τσέκαρε ότι δεν έχει κάποιο πρόβλημα, η αστοχία υλικού είναι υπαρκτή πιθανότητα. Φέρσου με στοργή στο λάστιχο, με τα πολλά χάδια, αν κρύβεται και το παραμικρό γυαλάκι θα το βρεις! Αν η εκδρομή είναι πολλών χλμ μάθε απο πριν ποια ποδηλατάδικα υπάρχουν στα μέρη που θα διασχίσεις, θα σε γλιτώσει απο τον πανικό της τελευταίας στιγμής.

Ηθικό δίδαγμα
Ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, καταλαβαίνεις πόσο ωραια έχεις περάσει όταν θα κάνεις τις πρώτες πεταλιές μέσα στην πόλη για να πάς στο σπίτι σου. Στο πρώτο μισο χλμ αποφάσισα ότι αν μπορούσα θα γύρναγα το χρόνο πίσω. εκεί στο πρώτο σκασμένο λάστιχο στην Πάτρα για να ξανακάνω τη διαδρομή και να μη με πνίγουν οι πολυκατοικίες... Άβυσσος η ψυχή του ποδηλάτη