Η ώρα είναι 00.30, έχουμε πια μπει στο 2010 και αντίθετα με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, έχω φορέσει το κολάν μου, το κράνος και τα γάντια και κατεβαίνω τις σκάλες με την Λουκρητία στον ώμο. Εντάξει το παραδέχομαι, δεν είναι συνηθισμένο, δεν είναι φυσιολογικό, πείτε το όπως θέλετε. Αλλά σκοπεύω την πρώτη νύχτα του χρόνου (και το ξημέρωμα που έρχεται) να το περάσω όπως θέλω εγώ και – συγνώμη κι όλα – αλλά γραμμένους τους έχω όλους και μαζί τα “must” των γιορτών.
Με το που βγαίνω από την αυλίτσα, με την Λουκρητία ακόμα αγκαζέ, ένα διερχόμενο περιπολικό σταματάει και με κοιτάζει. Προφανώς προσπαθεί να καταλάβει αν είμαι κλέφτης ποδηλάτων ή απλά τρελός. Μάλλον καταλήξανε στο δεύτερο, κι έτσι φύγανε αργά αργά... Η σκέψη πως θα γυρνούσαν στο σπίτι τους και θα λέγανε στους δικούς τους “άσε, τι είδα με την αλλαγή του χρόνου...” κάνει τα φρεσκοξυρισμένα μου μουστάκια να ίπτανται χαρούμενα αριστερά και δεξιά της παγωμένης μου μύτης.

