Πρέπει να το περιμένεις. Όταν το έτερον ήμισι δεν προλαβαίνει το ραντεβού στον ποδηλατά γιατί ο πελάτης του τσακώνεται με την γραμματέα του, οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Κι όταν δεν χωράτε να κατέβετε στον Πειραιά με το ίδιο τρένο και παίρνετε διαφορετικά κι όταν χύνετε τους καφέδες μέσα στο πλοίο και μαζεύετε τα υγρά με χαρτοπετσέτες για να μην λερώσετε τις βαλίτσες ανυποψίαστων συνεπιβατών σας με αυτό το ποτάμι φραππέ που κινείται ύπουλα εναντίον τους, ε, πρέπει να αναρωτηθείτε μήπως το σύμπαν συνομωτεί εναντίον σας. Κι ίσως είναι μια καλή ιδέα να μην χλευάσετε όσους σας παίρνουν τηλέφωνο και σας λένε "που θα πάτε, λένε για βροχές και καταιγίδες το Σαββατοκύριακο".
   Αλλά βέβαια έχετε ψηθεί από τον ήλιο εκείνη την στιγμή, άσε που πληρώσατε 50 ευρώ παραπάνω για να αγοράσετε μια σκηνή την οποία ο πωλητής ορκιζόταν και χτυπιόταν στο πάτωμα, που λέει ο λόγος, για το πόσο αδιάβροχη είναι...
  Εντάξει , φτάσατε στο Αγκίστρι, βρεθήκατε στην καταπληκτική τοποθεσία με το πευκοδάσος και το γαλάζιο του Αργοσαρωνικού στα πόδια σας, μια τοποθεσία που ο άνθρωπος δεν έχει κανιβαλίσει ακόμη κι είναι -ως εκ τούτου - πανέμορφη, λέτε "α!, πάνε τα προβλήματά μου, θα τα περάσω υπέροχα!"... Μικρή κηλίδα στην ευτυχία σας, η απόκρημνη παραλία σε συνδυασμό με την υψοφοβία σας, αλλά με ουζάκι και χταποδάκι στο ηλιοβασίλεμα το ξεχνάτε και χλευάζετε το αρρωστημένο καφεγκρίζο σύννεφο στο βάθος, που αποτελεί την μαγευτική ατμόσφαιρα της Αθήνας που όλοι αναπνέουμε χαρωπά, κάθε μέρα.

   Η επόμενη μέρα είναι Σάββατο...

Μέχρι κι ο ουρανός άλλαξε...

... και δεν είναι υπερβολή! Ποδηλατούσες στην Αθήνα κι έβλεπες έναν ουρανό γαλάζιο. Κι είχες στο πλάι σου 5.000 ποδηλάτες. Μπορεί και 6 ή μάλλον 7 ή και 8... Κανείς δεν ξέρει πόσοι μαζευτήκαμε σήμερα, πόσα χιλιόμετρα ήταν η απόσταση ανάμεσα στον πρώτο και τον τελευταίο ποδηλάτη...

Η ώρα είναι 00.30, έχουμε πια μπει στο 2010 και αντίθετα με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, έχω φορέσει το κολάν μου, το κράνος και τα γάντια και κατεβαίνω τις σκάλες με την Λουκρητία στον ώμο. Εντάξει το παραδέχομαι, δεν είναι συνηθισμένο, δεν είναι φυσιολογικό, πείτε το όπως θέλετε. Αλλά σκοπεύω την πρώτη νύχτα του χρόνου (και το ξημέρωμα που έρχεται) να το περάσω όπως θέλω εγώ και – συγνώμη κι όλα – αλλά γραμμένους τους έχω όλους και μαζί τα “must” των γιορτών.
Με το που βγαίνω από την αυλίτσα, με την Λουκρητία ακόμα αγκαζέ, ένα διερχόμενο περιπολικό σταματάει και με κοιτάζει. Προφανώς προσπαθεί να καταλάβει αν είμαι κλέφτης ποδηλάτων ή απλά τρελός. Μάλλον καταλήξανε στο δεύτερο, κι έτσι φύγανε αργά αργά... Η σκέψη πως θα γυρνούσαν στο σπίτι τους και θα λέγανε στους δικούς τους “άσε, τι είδα με την αλλαγή του χρόνου...” κάνει τα φρεσκοξυρισμένα μου μουστάκια να ίπτανται χαρούμενα αριστερά και δεξιά της παγωμένης μου μύτης.

1 χρόνος μαζί...

Ξεκίνησα να κάνω ποδήλατο, στην ενήλικη ζωή μου, με ένα mountain με διπλή ανάρτηση, αγορασμένο από super market, το καλοκαίρι του 2008. Την ψυχή μου είχε βγάλει, σας λέω πως την τρίτη ημέρα που το είχα, μου σκιστήκαν τα πετάλια, από καουτσούκ βλέπετε... Κι όλο το πήγαινα στον ποδηλατά για φτιάξιμο. Κάτι να ρυθμιστεί, κάτι του έσπαγε το πλαστικό που προστατεύει τον δίσκο, κάτι που κάθε δύο μέρες χρειαζόμουν σαμπρέλα, λόγω του ότι η ζαντα δεν είχε ταινία... Το είχα χρυσοπληρώσει και είχα κάνει και πλούσιο τον ποδηλατά. Αλλά κυρίως, δεν ευχαριστιόμουν το ποδήλατο.