Πρέπει να το περιμένεις. Όταν το έτερον ήμισι δεν προλαβαίνει το ραντεβού στον ποδηλατά γιατί ο πελάτης του τσακώνεται με την γραμματέα του, οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Κι όταν δεν χωράτε να κατέβετε στον Πειραιά με το ίδιο τρένο και παίρνετε διαφορετικά κι όταν χύνετε τους καφέδες μέσα στο πλοίο και μαζεύετε τα υγρά με χαρτοπετσέτες για να μην λερώσετε τις βαλίτσες ανυποψίαστων συνεπιβατών σας με αυτό το ποτάμι φραππέ που κινείται ύπουλα εναντίον τους, ε, πρέπει να αναρωτηθείτε μήπως το σύμπαν συνομωτεί εναντίον σας. Κι ίσως είναι μια καλή ιδέα να μην χλευάσετε όσους σας παίρνουν τηλέφωνο και σας λένε "που θα πάτε, λένε για βροχές και καταιγίδες το Σαββατοκύριακο".
Αλλά βέβαια έχετε ψηθεί από τον ήλιο εκείνη την στιγμή, άσε που πληρώσατε 50 ευρώ παραπάνω για να αγοράσετε μια σκηνή την οποία ο πωλητής ορκιζόταν και χτυπιόταν στο πάτωμα, που λέει ο λόγος, για το πόσο αδιάβροχη είναι...
Εντάξει , φτάσατε στο Αγκίστρι, βρεθήκατε στην καταπληκτική τοποθεσία με το πευκοδάσος και το γαλάζιο του Αργοσαρωνικού στα πόδια σας, μια τοποθεσία που ο άνθρωπος δεν έχει κανιβαλίσει ακόμη κι είναι -ως εκ τούτου - πανέμορφη, λέτε "α!, πάνε τα προβλήματά μου, θα τα περάσω υπέροχα!"... Μικρή κηλίδα στην ευτυχία σας, η απόκρημνη παραλία σε συνδυασμό με την υψοφοβία σας, αλλά με ουζάκι και χταποδάκι στο ηλιοβασίλεμα το ξεχνάτε και χλευάζετε το αρρωστημένο καφεγκρίζο σύννεφο στο βάθος, που αποτελεί την μαγευτική ατμόσφαιρα της Αθήνας που όλοι αναπνέουμε χαρωπά, κάθε μέρα.
Η επόμενη μέρα είναι Σάββατο...
