Ζωή - ποδήλατο

Πρέπει να το περιμένεις. Όταν το έτερον ήμισι δεν προλαβαίνει το ραντεβού στον ποδηλατά γιατί ο πελάτης του τσακώνεται με την γραμματέα του, οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Κι όταν δεν χωράτε να κατέβετε στον Πειραιά με το ίδιο τρένο και παίρνετε διαφορετικά κι όταν χύνετε τους καφέδες μέσα στο πλοίο και μαζεύετε τα υγρά με χαρτοπετσέτες για να μην λερώσετε τις βαλίτσες ανυποψίαστων συνεπιβατών σας με αυτό το ποτάμι φραππέ που κινείται ύπουλα εναντίον τους, ε, πρέπει να αναρωτηθείτε μήπως το σύμπαν συνομωτεί εναντίον σας. Κι ίσως είναι μια καλή ιδέα να μην χλευάσετε όσους σας παίρνουν τηλέφωνο και σας λένε "που θα πάτε, λένε για βροχές και καταιγίδες το Σαββατοκύριακο".
   Αλλά βέβαια έχετε ψηθεί από τον ήλιο εκείνη την στιγμή, άσε που πληρώσατε 50 ευρώ παραπάνω για να αγοράσετε μια σκηνή την οποία ο πωλητής ορκιζόταν και χτυπιόταν στο πάτωμα, που λέει ο λόγος, για το πόσο αδιάβροχη είναι...
  Εντάξει , φτάσατε στο Αγκίστρι, βρεθήκατε στην καταπληκτική τοποθεσία με το πευκοδάσος και το γαλάζιο του Αργοσαρωνικού στα πόδια σας, μια τοποθεσία που ο άνθρωπος δεν έχει κανιβαλίσει ακόμη κι είναι -ως εκ τούτου - πανέμορφη, λέτε "α!, πάνε τα προβλήματά μου, θα τα περάσω υπέροχα!"... Μικρή κηλίδα στην ευτυχία σας, η απόκρημνη παραλία σε συνδυασμό με την υψοφοβία σας, αλλά με ουζάκι και χταποδάκι στο ηλιοβασίλεμα το ξεχνάτε και χλευάζετε το αρρωστημένο καφεγκρίζο σύννεφο στο βάθος, που αποτελεί την μαγευτική ατμόσφαιρα της Αθήνας που όλοι αναπνέουμε χαρωπά, κάθε μέρα.

   Η επόμενη μέρα είναι Σάββατο...

 

   Θα  ξυπνήσετε στις 7 και θα πεταχτείτε από την σκηνή σας, για να προστατέψετε τα ποδήλατά σας από τις ψιχάλες.  Θα τα βάλετε στην "βεράντα" της σκηνής 4 ατόμων που κουβαλούσε η φίλη σας η Σοφία στην πλάτη της, βάρους αντιστοίχως 4 ατόμων (ρωτήστε και την Σοφία που την μετέφερε αν δεν με πιστεύετε), θα φτιάξετε καφεδάκι, θα χαζεύετε τους γλάρους που θα χαζεύουν εσάς, το γαλάζιο της θάλασσας, το πράσινο των πεύκων, το άρωμα της βρεγμένης γης. Θα φτιάξετε το καφεδάκι σας και θα νιώθετε πως έχετε όλο τον κόσμο δικό σας. Εντωμεταξύ η βροχή θα δυναμώσει κι όσο εσείς χαχανίζετε στην σκηνή της Σοφίας, η δική σας σκηνή σε πείσμα του πωλητή που χτυπιόταν στα πλακάκια για το πόσο αδιάβροχη είναι, θα μετατραπεί σε μια ωραιότατη λίμνη στην οποία θα κολυμπάν χαρούμενα τα ρούχα σας, το τηλέφωνο και οι υπνόσακοι. Εντάξει, δεν την στήσατε καλά και γι' αυτό μπήκε η βροχή, κανένα πρόβλημα, θα περιμένετε να περάσει η μπόρα και θα την ξαναστήσετε στο πι και φι.
   Η βροχή θα σταματήσει, ο ήλιος θα βγεί, θα ξεστήσετε την σκηνή και την στιγμή εκείνη ακριβώς, ο Θεός θα θυμηθεί πως άφησε κάτι στην μέση και θα επιστρέψει τον κατακλυσμό του Νώε. Θα γίνετε μούσκεμα, οι μπανέλες θα γλιστράνε από τα χέρια σας και θα είσαστε γεμάτοι λάσπες. Θα χτυπάτε με πάθος τα πασαλάκια τα οποία θα βρίσκουν πάντα σε πέτρα, γεγονός που θα σας κάνει να μνημονεύσετε την μάνα και τον πατέρα του κατασκευαστή τους με ιδιαίτερη θέρμη. Όταν τελικά στήσετε την σκηνή, η βροχή θα σταματήσει και δεν θα ξαναβρέξει. Κουρασμένοι και βρώμικοι θα απλώσετε την προίκα σας στον ήλιο και θα κατεβείτε στο λιμανάκι να πιείτε καφέ και να ξεχάσετε την πρωινή ας ταλαιπωρία.
   Χαρούμενοι θα ψωνίσετε υλικά για πικνικ, θα καίγεστε από τον ήλιο και η πρωινή μπόρα θα μοίαζει πως συνέβη πριν από αιώνες. Τώρα είστε έτοιμοι να κόψετε το ψωμί για να φτιάξετε αυτό το καταπληκτικό σάντουιτς, μα προσοχή, θυμάστε που η μητέρα σας σας έλεγε όταν είσασταν μικροί να είσαστε πολύ προσεκτικοί με το μαχαίρι; Θα το ξαναθυμηθείτε μέσα στα πεύκα, στην μέση του πουθενά όταν το μισό σας δάχτυλο θα βρίσκεται πάνω στο μαχαίρι και θα ραντίζετε τον χώρο με αίμα. Το αίμα δεν σας πειράζει, αλλά η αίσθηση ζαλάδας δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Κυρίως όταν ξεπλένετε την πληγή και βλέπετε πως πια μπορείτε να κάνετε καριέρα εγκληματία, καθώς δεν έχετε πια δαχτυλικό αποτύπωμα στον δείκτη...
   Η Σοφία είχε κάνει μαθήματα πρώτων βοηθείων και θα σας μπαντάρει, αλλά επειδή η αιμοραγία δεν λέει να σταματήσει, θα πρέπει να κατεβείτε ξανά στο λιμάνι για να βρείτε γιατρό. Μαζί σας η Σοφία θα κουβαλάει το υπόλοιπο δαχτυλό σας σε μια χαρτοπετσέτα. Στην συνέχεια θα συμβούν τα ακόλουθα:
   Το φαρμακείο θα είναι μακρυά.
   Το φαρμακείο θα είναι κλειστό.
   Το δικό σας κινητό δεν θα έχει μονάδες και της Σοφίας δεν θα έχει μπαταρία.
   Όταν μια φιλόξενη κάτοικος του νησιού θα σας δανείσει το δικό της τηλέφωνο θα μάθετε πως το Φαρμακείο θα ανοίξει την άλλη μέρα το απόγευμα.
   Θα μάθετε ακόμη πως γιατρός δεν υπάρχει στο νησί.
   Νιώθετε άτυχοι;
   Κακώς! Υπάρχει γιατρός που παραθερίζει κατά τύχη στο νησί. Τον παίρνετε τηλέφωνο, σας λέει που θα τον βρείτε και ξεκινάτε.
   Το ταξί δεν θα παίρνει μπροστά και ένας φίλος του ταξιτζή θα χτυπάει καρτερικά την μίζα μέχρι αυτή να φιλοτιμηθεί να πάρει μπροστά. Εκείνη ακριβώς την στιγμή θα σας πιάσει νευρικό γέλιο.
   Ο γιατρός δεν θα είναι στο θεόκλειστο Ιατρικό κέντρο αλλά στο σπίτι του, που δεν ξέρετε που βρίσκεται...

   Την ώρα που πήγατε να αποθηκεύσετε το τηλέφωνο του ταξιτζή, σας πήραν τηλέφωνο και το χάσατε.
   Ο παραθεριστής ιατρός θα σας λέει να πάτε αριστερά, ενώ το σπίτι του βρίσκεται δεξιά. Θα κυκλοφορείτε με το αριστερό χέρι ψηλά, για να μην ρέει πολύ αίμα και το δεξί ακόμα πιο ψηλά για να βρείτε σήμα. Σαν να ικετεύετε για λίγη τύχη στους ουρανούς είστε, έτσι με τα χέρια ψηλά...
   Το τηλέφωνο θα κάνει διακοπές και εσείς θα ακούτε μονάχα "αριστερά".
   Νομίζετε πως η ατυχία σας συνεχίζεται; Όχι, αφού τελικά θα βρείτε τον γιατρό που έχει βγεί έξω και σας ψάχνει.
   Ο γιατρός θα είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχετε γνωρίσει. Την ώρα που θα του γεμίζετε το σαλόνι με αίματα, θα σας λέει για τον πόνο του, που δεν μπορεί να γυρίσει στην χώρα καταγωγής του, την Συρία, γιατί το καθεστώς θα τον βάλει στην φυλακή κι όμως εκείνος θέλει να γυρίσει για να πεθάνει στην γη του, την οποία άφησε το '77. Αν νιώσετε την ανάγκη να τον αγκαλιάσετε, δεν είσαστε σίγουροι αν θα είναι επειδή πια το αίμα σταμάτησε ή επειδή τον συμπονάτε μέχρι τα βάθη της καρδιάς σας.
   Όταν θα σηκωθείτε από το σαλονάκι του γιατρού για να φύγετε θα σας πέσει το κινητό και δεν θα ξαναποκτήσει σήμα. Και στο τοπικό σούπερ μάρκετ δεν θα ξέρουν το τηλέφωνο του ταξιτζή.
   Τελικά το τηλέφωνο θα βρεθεί, θα πάτε να πάρετε σουβλάκια και θα επιστρέψετε στις σκηνές σας. Την επόμενη ημέρα πρέπει να τα μαζέψετε για να γυρίσετε στην Αθήνα. Θα έχετε μόλις καθίσει για να φάτε στο μισοσκόταδο, και θα λέτε πως "αύριο θα τα διηγούμαστε και θα γελάμε" όταν θα ακούσετε ένα μπομπουνητό διάρκειας αρκετών λεπτών, σαν καλοκαιρινό σουξέ. Η σκηνή θα ξαναγεμίσει υγρασία, καθώς θα τελειώνετε το γεύμα σας υπό τον ήχο της βροχής.
   Τώρα τα δύσκολα πέρασαν. Απλά την επόμενη ημέρα θα χάσετε το πρωινό πλοίο και πρέπει να πάρετε το επόμενο, που φεύγει στις δύο το μεσημέρι γιατί κουβαλάτε τα backpack και τα ποδήλατά σας μέσα σε μονοπάτια, α, τα ποδήλατα είναι πιο ξεκούραστα από ποτέ, ούτε μισό χιλιόμετρο δεν έκαναν... Θα χαρείτε να συνομιλήσετε με μια παρέα από "άρρωστους" σαν κι εσάς ποδηλάτες με κούρσες (κυρίως) που θα βρείτε την ώρα που θα σπάτε ένα ποτήρι επειδή το backpack  έχει μεγαλύτερο όγκο από όσο υπολογίζατε. Θα μπείτε στο καράβι, θα πείτε "πάει πια, όλα τελείωσαν" και σχεδόν θα γελάτε με το γεγονός πως έσπασαν τα γυαλιά της Σοφίας, μέσα στον σάκο.
   Πταίσματα θα πείτε.
   Να 'ταν όλες μας οι ατυχίες έτσι...

   Τελικά η όμορφη καφεγκρίζα ατμόσφαιρα του Πειραιά θα φανεί κι εσείς θα χαίρεστε που επιτέλους γυρίσατε πίσω, αν και το γεγονός πως ένα μηχανάκι σας έχει κλείσει και δεν μπορείτε να βγάλετε τα ποδήλατά σας από το πλοίο, με αποτέλεσμα να αναπνεύσετε τεράστιες ποσότητες μονοξειδίου του άνθρακα από όλες τις εξατμίσεις των οχημάτων μέσα στο γκαράζ του πλοίου, από το οποίο θα βγείτε τελευταίοι και μαυρισμένοι, από το καυσαέριο όμως, όχι από τον ήλιο!
   Για καλή σας τύχη, η μητέρα του έτερου ήμισι είναι πρώην νοσοκόμα και θα σας κάνει τον αντιτετανικό ορό η ίδια, όταν γυρίσετε τελικά στην Αθήνα, κι έτσι δεν θα χρειαστεί να τρέχετε σε νοσοκομεία.
   Για κακή σας τύχη, ο αντιτετανικός ορός γίνεται στον πισινό... Κι έτσι η οικογένεια της αγαπημένης σας θα δει πτυχές σας που δεν περιμένατε...
   Να κοιμηθείτε καλά το βράδυ, γιατί την επόμενη θα δείτε τους άρρωστους να συνωστίζονται βριζόμενοι έξω από την πόρτα του γιατρού και έναν σεκιουριτά που θα κάθεται μπροστά στην πόρτα, μάλλον για να αποφευχθεί το μαλλιοτράβηγμα ανάμεσα σε όσους προσπαθούν να πιάσουν σειρά, την ώρα που ο γιατρός θα σας λέει πως ενδεχομένως να χρειαστείτε πλαστική εγχείρηση...

   Κι έτσι, την επόμενη φορά που το έτερον ήμισι θα αργήσει στο ραντεβού και οι φίλοι σας θα λένε πως θα έχει κωλόκαιρο, καλό θα ήταν να είσαστε πιο προσεκτικοί...

Υ.Γ. Αν δεν είχαμε το κουτί πρώτων βοηθειών μαζί μας, δεν ξέρω πόσο χειρότερα θα ήταν πράγματα. Αλλά μπορώ να φανταστώ. Ποτέ μην θεωρείτε πως κάποια πράγματα συμβαίνουν μόνο στους άλλους, σας το λέω, θα εκπλαγείτε από το πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά, αν απλά "δεν σας θέλει"...

Υ.Γ.2 Έκανα τρείς ώρες να γράψω αυτό το κείμενο, αφού έγραφα με το ένα χέρι.

Υ.Γ.3 Αν και με ένα κομμάτι λιγότερο από το δάχτυλό μου, το μόνο που μου έμεινε είναι η περιπέτεια κι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, περιμένω να συναρμολογηθώ για να ξαναφύγω. Η σκηνή με το πευκοδάσος δεν σβήνει από το μυαλό μου, το Αγκίστρι είναι απλά πανέμορφο, άσε δηλαδή που κι η ατυχία έχει τα όριά της...