Ζωή - ποδήλατο

1 χρόνος μαζί...

Ξεκίνησα να κάνω ποδήλατο, στην ενήλικη ζωή μου, με ένα mountain με διπλή ανάρτηση, αγορασμένο από super market, το καλοκαίρι του 2008. Την ψυχή μου είχε βγάλει, σας λέω πως την τρίτη ημέρα που το είχα, μου σκιστήκαν τα πετάλια, από καουτσούκ βλέπετε... Κι όλο το πήγαινα στον ποδηλατά για φτιάξιμο. Κάτι να ρυθμιστεί, κάτι του έσπαγε το πλαστικό που προστατεύει τον δίσκο, κάτι που κάθε δύο μέρες χρειαζόμουν σαμπρέλα, λόγω του ότι η ζαντα δεν είχε ταινία... Το είχα χρυσοπληρώσει και είχα κάνει και πλούσιο τον ποδηλατά. Αλλά κυρίως, δεν ευχαριστιόμουν το ποδήλατο.

Οι no name ταχύτητες έχαναν τις ρυθμίσεις τους κάθε μέρα και τα φρένα το ίδιο, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η μεσαία τριβή. Κάθε μέρα ξεκινούσα για την δουλειά μου και κάθε μέρα κατέληγα να το δέσω σε κάποιο δέντρο και να πάω με το τράμ ή με ταξί, γιατί ο βραχίονας μου είχε μείνει στα χέρια...

Άρχισα τότε να ψάχνω στο internet για κάτι καλύτερο. Την βλακεία να αγοράσω από super market δεν θα την έκανα ποτέ ξανά! Μου αρέσαν και τα κουρσάκια, αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έπρεπε να ξοδέψω ένα χιλιάρικο, περισσότερα από τον ίδιο μου τον μισθό. Αλλά τα κοίταζα, τα χάζευα... Διάβαζα ποστ σε ποδηλατικά φόρουμ σχετικά με τις κούρσες, έβαζα κάποιες σαν wallpaper και τις χάζευα όποτε δεν είχα πολύ δουλειά... Ήθελα κούρσα και να είναι φτηνή και να είναι κόκκινη. Αλλιώς, mountain. Ήμουν κάθετος πάνω σε αυτό. Ή θα ήταν όπως το ονειρευόμουν ή θα έπαιρνα κάτι, απλά για να κάνω ποδήλατο, μέχρι να μπορώ να αγοράσω αυτό που πραγματικά επιθυμούσα.

Ένα βράδυ, το ποδήλατο του super market - ο θρυλικός Μπουνταλάς - με παράτησε κάπου στην Βουλιαγμένης, 4-5 χιλιόμετρα από το σπίτι. Αν μπορούσα, θα του έβαζα φωτιά, τόσα νεύρα είχα! Μόνος μου, βράδυ περπατούσα και έβριζα με τον Μπουνταλά αγκαζέ. Αυτή η κατάσταση έπρεπε να τελειώσει! Από την ημέρα που πήρα ποδήλατο, είχα περπατήσει όσο ποτέ άλλοτε! Δεν με ενοχλούσε το περπάτημα, με ενοχλούσε που δεν μπορούσα να κάνω ποδήλατο!
Κι έτσι, μόλις γύρισα στο σπίτι, πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Παναγιώτη που δουλεύει σε τράπεζα και του ζήτησα να μου βγάλει μια πιστωτική. Ε, λοιπόν, εγώ την κούρσα θα την αγόραζα, ακόμα κι αν έπρεπε να κόψω το τσιγάρο!

Ήμουν πολύ στεναχωρημένος εκείνο το βράδυ. Όλα μου έφταιγαν και ένιωθα ένα βάρος στο στήθος. Είχα βρει κάτι που είχε αλλάξει την ζωή μου, γιατί το ποδήλατο μου άλλαξε την ζωή, αλήθεια!, και δεν μπορούσα να το χαρώ. Άρχισα να ψάχνω στο internet, δεν μπορεί, κάτι θα έβρισκα, χρησιμοποιημένο ίσως...

Την στιγμή που πρωτοείδα την Λουκρητία την θυμάμαι. Σε ένα site ενός ποδηλατάδικου στο Ελληνικό που -ευτυχώς- είχε καιρό να ανανεωθεί και είχε ακόμη τα μοντέλα του 2007. Focus Summit έλεγε, μοντέλο 2007, κατακόκκινη. Αμάν! έκανα μόλις την είδα! Κοιτάω και την τιμή... 750 ευρώ! Ήμουν χαρούμενος, η τιμή ήταν μέσα στα όρια που ήθελα και η... Λουκρητία έγινε wallpaper και το μαγαζί μπήκε στα αγαπημένα μου για να μπορώ να της ρίχνω κλεφτές ματιές κάθε ημέρα!

Πήγα στον ποδηλατά και το συζητήσαμε, θα μου έκανε και καλύτερη τιμή λέει, μόνο που έπρεπε να εγκριθεί η κάρτα... Περίμενα, περίμενα... Μια μέρα με παίρνει τηλέφωνο ο Παναγιώτης, ήμουν στην δουλειά. “Δεν εγκρίθηκε” μου λέει “λόγω χαμηλού εισοδήματος”. Το εισόδημα δεν ήταν τόσο χαμηλό, αλλά το αφεντικό ήθελε να πληρώνει λιγότερα στο ΙΚΑ.

Μαυρίλα ξανά. Κι ο Μπουνταλάς πέθανε οριστικά, έπρεπε να ξοδέψω 150 ευρώ για να τον φτιάξω, ενώ τον είχα αγοράσει με 135... Ευτυχώς, ο άνθρωπος που μένει κάτω από το σπίτι μου, πήρε ένα ποδήλατο που δεν θα το χρησιμοποιούσε συχνά και με άφησε να το δανείζομαι... Το ποδήλατο ήταν ο Κριτς -Κριτς κι όλο θόρυβο έκανε, ένα ιταλικό παλιό mountain, μοντέλο Street fighter, χωρίς καμιά ανάρτηση. Τουλάχιστον είχα ποδήλατο. Αλλά την Λουκρητία την είχα ξεγράψει. Με όλα μου τα έξοδα, πως θα μπορούσα να συγκεντρώσω 750 ευρώ; Κι ούτε ήθελα δανεικά, ούτε να χρησιμοποιήσω την κάρτα ενός  φίλου και να την χρεώσω εκεί. Τι θα γινόταν αν κάποιο μήνα δεν μπορούσα να πληρώσω την δόση; Μόνη μου ελπίδα τα Χριστούγεννα με το δώρο, που όμως φαίνονταν πολύ, μα πάρα πολύ μακρυά...

Άντε, να βρούμε κανένα mountain στα 250- 300, τουλάχιστον να έχω το δικό μου ποδήλατο, κι άσε την κούρσα... Κι ένα πρωί, κατεβαίνω να πάρω τον Κριτς Κριτς για να πάω στην δουλειά και βλέπω ένα σημείωμα στο τιμόνι του. Το ήθελε λέει πίσω ο ιδιοκτήτης του για να κάνει καμιά βόλτα... Πολύ ευγενικά το έγραφε, και με είχε βοηθήσει απίστευτα ο άνθρωπος, αλλά το σημείωμα εκείνο ξανάφερε την μαυρίλα. Ούτε είχα όρεξη να το πάρω για να πάω στην δουλειά, μόνο το σημείωμα κρατούσα στην τσέπη μου, κι η μαυρίλα, αυτή είχε εγκατασταθεί για τα καλά...

Ίσως για κάποιον που δεν κάνει ποδήλατο, να είμαι υπερβολικός στις αντιδράσεις μου. Για ποδήλατα μιλάμε, όχι για ανθρώπους. Και τι θα γινόταν αν έμενα για λίγο χωρίς ποδήλατο; Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει, πως δεν μου έλειπε το ποδήλατο σαν όχημα. Μου έλειπε η καθημερινή βόλτα των 30 χιλιομέτρων, ο ιδρώτας, η γλυκιά κούραση της επιστροφής κι όλα αυτά που με έκαναν να νιώθω παιδί!

Τώρα, να σας κάνω μια ερώτηση. Στα θαύματα πιστεύετε;

Βρίσκομαι με έναν παλιό συνεργάτη και μου προτείνει δεύτερη δουλειά. Στο γραφείο του, 6-9 ή 10 το βράδυ και μισθός... 500 ευρώ! Τα 2/3 της Λουκρητίας δηλαδή! Όχι απλά δέχτηκα, μόνο που δεν τον αγκάλιασα! Πέφτουν απάνω μου και οι δυό φίλοι μου, ο Φάνης και ο Παναγιώτης και μου λένε να την βάλουν στην δική τους κάρτα. Δέχομαι! Με +500 τον μήνα, θα μπορέσω να πληρώσω τις δόσεις! Μέχρι και η μελλοντική κοπέλα μου, μου είχε προτείνει να την βάλει στην κάρτα της. Φαινόταν πως ήμουν τόσο στεναχωρημένος χωρίς ποδήλατο άραγε; Ποιός ξέρει. Πάντως μια φορά, με ή χωρίς δεύτερη δουλειά, ήμουν ένας πλούσιος άνθρωπος...

Τηλέφωνο στον ποδηλατά. “Θα την φέρεις;” “Σε δυό τρείς μέρες...” μου απάντησε, την επόμενη την είχε. Ήταν Τρίτη 10 Νοεμβρίου, είχα στις τσέπες μου 25 ευρώ και ήμουν αγχωμένος, επειδή δεν είχε πετάλια στην φωτογραφία, πόσο θα μου τα χρέωνε... Κι ο Φάνης, στου οποίου το μαγαζί είχα πάει και περίμενα, με πείραζε. Περιμέναμε και τον Παναγιώτη, όλοι μαζί θα πηγαίναμε στον ποδηλατά. Κι αυτός ο ευλογημένος θα ερχόταν λίγο πριν πάμε... Εγώ είχα πάρει φωτιά, δεν με χωρούσε ο τόπος. Πήρα τηλέφωνο τον ποδηλατά. “Θα έχει πετάλια;” “Ε, ναι βρε!” γελούσε... Ούτε είχα φάει σας λέω, που μυαλό; κι η ώρα δεν περνούσε με τίποτα... Κι όταν ήρθε η ώρα να κλείσει, ο Φάνης έκανε δυό ώρες, λες και το έκανε επίτηδες...

Πήγαμε στον ποδηλατά, την είδα, κατακόκκινη, ακουμπισμένη σε ένα stand. Πολύ λεπτή. Απίστευτη λεπτή. Κι άγρια. Τώρα δηλαδή, σε λίγα λεπτά θα ήταν δική μου; Το μόνο που ρώτησα ήταν πόσο αέρα να βάλω στα λάστιχα. Μου εξηγούσε πως αλλάζουν οι ταχύτητες και ότι είχε δύο σετ φρένων, αλλά ήταν σαν να μιλάει άλλη γλώσσα.
Ακούς εκεί δική μου!

Η κάρτα είχε ένα πρόβλημα και δεν περνούσε στο μηχάνημα, αλλά δεν με ένοιαζε, στην ανάγκη θα κοπανούσα τον ποδηλατά με καμιά τρόμπα και θα την έκλεβα, και μετά θα του έδινα περισσότερα, απλά για να μην περιμένω. Αφού ήταν εκεί, ήταν δική μου! Τελικά χώρεσε σε μια κάρτα, κι εγώ συγκινημένος από την βοήθεια των φίλων μου, ανέβηκα στην σέλα, πολύ πολύ κατεβασμένη, την φοβόμουν βλέπετε, ήταν άγρια, τα είπαμε αυτά κι άρχισα να ποδηλατώ μέσα στο σκοτάδι...

Πως φρενάρει; Εντάξει, εύκολο. Οι ταχύτητες; Δεν μπορούσα να καταλάβω, πυρηνική φυσική... Αλλά βρε πως κυλούσε στον δρόμο... Αέρας σας λέω, αέρας! Κατέβηκα την Ιασωνίδου με έναν απροσδιόριστο ρυθμό, γιατί φοβόμουν, ναι φοβόμουν, αλλά αυτή έτρεχε μονάχη της, τι να την κάνω; Κοπάνησα και σε μια λακούβα στα μισοσκόταδα, νόμιζα πως της ξεκόλησα την καρδιά, σταμάτησα στην άκρη να δω αν της είχα κάνει ζημιά και κατέληξα να την χαζεύω...

Αλλά το χτύπημα σε ένα ποδήλατο που δεν είναι ρυθμισμένο σωστά, όπως όλα τα ποδήλατα όταν είναι καινούργια, είχε σαν αποτέλεσμα να σφίξουν τα πίσω φρένα κι αλενάκι δεν είχα. Κι ενώ έτρεχα στην Βουλιαγμένης, ένιωσα πως το ποδήλατο ήταν βαρύ. Στην αρχή νόμιζα πως είχα βάλει λάθος ταχύτητα, αλλά μετά άκουσα έναν ήχο και κατέβηκα να κοιτάξω. Αγκαλιά την πήρα και γυρίσαμε παρέα, 4-5 χιλιόμετρα από το σπίτι, αλλά ποιός νοιαζόταν; Ήταν τόσο ελαφριά, τόσο ευέλικτη, λες και εκείνη έσερνε εμένα, αντί να την σέρνω εγώ. Και σε μια ανηφόρα που τα φρένα χαλάρωσαν, μια ανηφόρα που κάποτε με πέθαινε, σκαρφάλωσα πάνω της και χωρίς να το καταλάβω, προσπέρασα το στενό που έστριβα και συνέχισα ευθεία...

Φανταστείτε τώρα, εκεί που ζοριζόμουν να περνάω σαν τον αέρα... Βρε γελούσα μόνος μου σας λέω!

Κι όταν την γύρισα στο σπίτι, την διορθώσαμε με τον Παναγιώτη και την πήγα στο σαλόνι μου. Περπατούσα γύρω γύρω από το ποδήλατο, καμαρώνοντάς το. Με τις ώρες... Και η άτιμη να γίνεται όλο και πιο όμορφη!

Είμαι υπερβολικός λέτε εσείς, βρε δεν ξέρετε τι σας γίνεται σας απαντώ εγώ!  Θαύματα συμβαίνουν, πριν τελειώσει η εβδομάδα εκείνη είχα δεύτερη δουλειά, καινούργιο ποδήλατο (και τι ποδήλατο!) και είχα πριν η εβδομάδα τελειώσει και το κορίτσι μου στην αγκαλιά μου. Ένας χρόνος συμπληρώνεται από τότε κι ακόμα τα έχω όλα αυτά, και πολύ περισσότερα...

Η Λουκρητία πλενόταν αποκλειστικά και μόνο στην μπανιέρα, κάθε εβδομάδα και μετά την γυάλιζα με μια πετσέτα, μέχρι που μου είπαν πως αυτό της κάνει κακό και το σταμάτησα. Με πήγε στα νησιά του Αργοσαρωνικού, το πρώτο μας ταξίδι ήταν στην Αίγινα και μετά Πόρο, Νάξο, Κέρκυρα... Διασχίσαμε παρέα την Βόρεια Πελοπόννησο, και στην Αθήνα πήγαμε από το Κρυονέρι μέχρι την Βάρκιζα. Της έσπασε το νύχι, της έσπασε ο σφιχτήρας του παλουκόσελου, κάποιες φορές την έπιασε λάστιχο, ανέβηκε βουνά με τον καυτό ήλιο να την τυρανάει ή πλατσούριζε υπό βροχή στα στενά της πόλης. Της άλλαξα σέλα για να είναι λευκή και της άλλαξα την ταινία για να είναι ερυθρόλευκη. Την πήγα για ακτινολόγηση όταν την ζόριζα πολύ και κοιμηθήκαμε στην ίδια σκηνή στις διακοπές μας. Πονούσα ή χαιρόμουν, είμασταν μαζί, μαζί στον προαστιακό και στα καράβια...

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την στιγμή που αγόρασα την Λουκρητία. Ποδήλατο θα πείτε. Βρε άνθρωπος σας λέω εγώ! Κι όποιος δεν μπορεί να με καταλάβει, δεν είναι ποδηλάτης!