Με αφορμή την Ευρωπαική εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο, οι ποδηλάτες οργάνωσαν ποδηλατοπορεία στο κέντρο της Αθήνας. Αν και οι αντιξοότητες ήταν πολλές και πολλοί ποδηλάτες δεν κατάφεραν να παρεβρεθούν, η πορεία μας είχε παλμό, κέφι και φυσικά... κουδουνάκια, καραμούζες και φωνές! Κάτω από τον γκρίζο φθινοπωρινό ουρανό και πάνω στην γκρίζα άσφαλτο, φέραμε έστω και για λίγο το χρώμα που τόσο λείπει από την αγέλαστη πολιτεία.
Λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία
Η προσυγκέντρωση στην οποία πήραμε μέρος, ήταν αυτή των νοτίων, στον σταθμό του ΜΕΤΡΟ του Αγίου Δημητρίου. Ξεχώρισε το πλακάτ του πάντα ευφάνταστου bin podilanden, με σλόγκαν... γρίπη των ΙΧοίρων (!) και η ώρα πέρασε γρήγορα με κουβεντούλα για διαδρομές, ποδήλατα κτλ... Λίγο πριν τις 12 ξεκινήσαμε από την λεωφόρο Βουλιαγμένης για να.. σταματήσουμε λίγο αργότερα! Αιτία μια ξαφνική μπόρα (δηλαδή τι ξαφνική, που έριχνε ψιλόβροχο από την στιγμή που βγήκαμε στον δρόμο) που μας ανάγκασε να μπούμε κάτω από υπόστεγα, μέχρι να περάσει. Λίγα λεπτά αργότερα κυλούσαμε πάλι στον δρόμο...
Αφού ο καιρός μας έκανε το χατήρι λοιπόν, φτάσαμε στο Πεδίον του Άρεως όπου περιμέναμε να μαζευτούνε όλες οι ομάδες που ερχόντουσαν από όλες τις περιοχές της Αθήνας. Καφεδάκι, κουβεντούλα με τους φίλους μας από τους ποδηλάτες, τους φίλους του ποδηλάτου, τους αλητόγατους, ώσπου οι καραμούζες φουντώσανε και η ώρα να ξεκινήσει η πορεία είχε έρθει...
Η πορεία
Η αλήθεια είναι πως, αν μας συγκρίνει κανείς με εκείνη την αξέχαστη πορεία του Μαΐου, όπου 4-5000 ποδήλατα είχαν πλυμμηρίσει τους δρόμους, σε αυτή την πορεία είμασταν πολλοί λιγότεροι. Αν λάβει όμως κανείς υπόψιν του τον βροχερό καιρό, νομίζω πως η πορεία θα έπρεπε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον πετυχημένη! Κάναμε πολύ σαματά (νομίζω περισσότερο από κάθε άλλη φορά), οι τουρίστες μας φωτογράφιζαν με τις μηχανές τους, οι ντόπιοι με τακινητά τους, οι οδηγοί μας ρωτούσαν απορημένοι τι συμβαίνει... Διάφορα σκυλάκια μας ακολούθησαν από το πεδίο (αυτά μας καταλαβαίνουν, οι πολιτικοί δεν έχουν τέτοιες πνευματικές ικανότητες) και όλα κύλησαν ομαλά μέχρι την επιστροφή στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου και χωριστήκαμε. Ένα μέρος της πορείας συνέχισε προς τα Μελίσια και οι υπόλοιποι επιστρέψαμε στο πεδίον του Άρεως όπου και διασπαστήκαμε σε μικρότερες ομάδες για να επιστρέψουμε στα σπίτια μας.
Το μικρόβιο της κούρσας...
...χτύπησε και έναν νεαρό βιολόγο που μας ακολούθησε στην επιστροφή και πήρε για μια βόλτα την Λουκρητία (χεχε, εξαπλωνόμαστε). Σε γενικές γραμμές η πορεία ήταν όμορφη, η συμμετοχή ικανοποιητική (θα έλεγα πολύ καλή, αλλά καλομάθαμε βλέπετε) κι αν δεν είχαμε τον καιρό να μας τα χαλάει, όλα θα ήταν άψογα!
Είμαι σίγουρος πως κανείς δεν άκουσε την ανάγκη μας για ποδηλατόδρομους και ασφαλή μετακίνηση στην πόλη σήμερα. Είμαι σίγουρος πως με τους ρυθμούς εξάπλωσης του ποδηλάτου, τον Μάιο θα πλυμμηρίσουμε την Αθήνα. Και τέλος, είμαι σίγουρος πως, κάθε πορεία είναι ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα ή μια πεταλιά αν προτιμάτε, προς μια πιό όμορφη κι ανθρώπινη πόλη, προς μια πιο όμορφη κι ανθρώπινη ζωή!
