Μέχρι κι ο ουρανός άλλαξε...
... και δεν είναι υπερβολή! Ποδηλατούσες στην Αθήνα κι έβλεπες έναν ουρανό γαλάζιο. Κι είχες στο πλάι σου 5.000 ποδηλάτες. Μπορεί και 6 ή μάλλον 7 ή και 8... Κανείς δεν ξέρει πόσοι μαζευτήκαμε σήμερα, πόσα χιλιόμετρα ήταν η απόσταση ανάμεσα στον πρώτο και τον τελευταίο ποδηλάτη...
Τόσα πολλά ποδήλατα δεν είδα ποτέ ξανά, παρά μονάχα σε κάτι φωτογραφίες από την Νέα Υόρκη στο internet. Και ξέραμε πως εκτός από εμάς, οι φίλοι μας σε όλη την Ελλάδα πλυμμήριζαν τους δρόμους.
Οι περαστικοί μας κοιτούσαν με δέος. "Μα πόσοι είστε πιά;" Οι οδηγοί έβγαιναν από τα αυτοκίνητά τους, απελπισμένοι, καταλάβαιναν πως θα περιμένουν πολλή ώρα μέχρι να ανοίξει ο δρόμος. Ένα ζευγάρι στην άδεια Βασιλίσης Σοφίας, επωφελήθηκε από την αναμονή κι έβγαλε το μωράκι του από το αυτοκίνητο, για να το αλλάξει. Οι περισσότεροι χαμογελούσαν αμήχανα, μας έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά. Κάποιοι που στην ζωή τους έχουν κάνει υπερβολική χρήση λεμονόζουμου κόρναραν. Άδικος κόπος. Ο τελευταίος ποδηλάτης δεν τον άκουγε, να βιαστεί να πεις, βρισκόταν στην άλλη άκρη του κέντρου της πόλης...
Ένα φορτηγό μπήκε ανάμεσά μας στο Σύνταγμα. Το κυνήγησα και του έβαλα τις φωνές. "Υπάρχουν παιδιά με ποδήλατα ανάμεσα μας, που πας;" Έκανε πως δεν ακούει. Κόλησα δίπλα του και συνέχισα να φωνάζω. Πολύ δυνατά. Τελικά σταμάτησε. Ήθελα να του φωνάξω πολλά άλλα πράγματα, αλλά έτρεμα από τα νεύρα μου. Ήθελα να του ουρλιάξω "Τι άνθρωπος κατάντησες;" Για να γλιτώσει 10 - 20 λεπτά αναμονής, μισή ώρα σου λέω εγώ, μέχρι να καθαρίσει τελείως ο δρόμος, έμπαινε ένα θηρίο ανάμεσα σε ένα σμήνος ποδήλατα, με ότι αυτό θα μπορούσε να φέρει.
Τελικά πόσο κοστίζει σήμερα μισή ώρα αναμονής; Ποιό είναι το νόμισμα με το οποίο χρεώνουμε κάθε λεπτό;
Έξω από την Βουλή, η πλειοψηφία φώναζε "κλέφτες". Κάποιοι ενοχλήθηκαν, δεν ήθελαν λέει η πορεία να έχει πολιτική χρειά. Δεν είχε, αυθόρμητο ήταν. Όπως και να έχει, αν κάποιοι ενοχλήθηκαν επειδή αποκαλέσαμε τους λοπωδήτες, "κλέφτες", ας δοκιμάσει το λεμονόζουμο που λέγαμε πιο πριν. Ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες ανθρώπους θα αναγκαστείς να συμβιβαστείς με την ιδέα πως κάποιοι σκέφτονται διαφορετικά από εσένα.
Στην Βασιλίσσης Σοφίας, οι ποδηλάτες που περνούσαν έκαναν "give me five" με έναν ταλαίπωρο τροχονόμο που έλιωνε κάτω από την ζέστη. Ένας τουρίστας μας έβγαζε φωτογραφίες και φώναζε "love you" για να πάρει απάντηση από έναν περήφανο ποδηλάτη "we love you too!".
Η ουρά της πορείας βρισκόταν κάπου στο hilton, όταν η κεφαλή ετοιμαζόταν να στρίψει στην Αλεξανδρας. Για όσους δεν γνωρίζουν, μιλάμε για πολλά χιλιόμετρα... Το κατάλαβα γιατί τα αυτοκίνητα στα δεξιά μας, τότε αρχίσαν να κινούνται.
Την πνίξαμε την πόλη σας λέω, τόσα πολλά ποδήλατα δεν είδα ποτέ ξανά.
Σκυλάκια μας χάζευαν μέσα από τσαντάκια τιμονιού και... μπαγκαζιέρες (!!!) και ένα υπέροχο trailer με μια κοπέλα που με το ένα χέρι κρατούσε αγκαλιά ένα σκυλάκι και με το άλλο μια ομπρέλλα για τον ήλιο...
Φτάσαμε στο Πεδίον του Άρεως, από όπου ξεκινήσαμε. Για την ακρίβεια φτάναμε για πολλή πολλή ώρα. Ένας πολύ ενδιαφέρον τύπος με μια ντουντούκα και μια λευκή φανέλα (μπορεί και σώβρακο) στο κεφάλι για τον ήλιο (!) μας ανακοίνωσε πως όσοι πιστεύουν πως το τελευταίο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να αγκαλιάσει τους δύο αυτούς κυρίους, έκανε λάθος. Οι δύο αυτοί κύριοι ήταν δύο αστυνομικοί που έβλεπαν αμήχανα τον ενδιαφέρον τύπο με το σώβρακο στο κεφάλι να τους κάνει αγκαλίτσες. Όποιος κι αν είναι, τον ευχαριστώ γιατί με έκανε και γέλασα πραγματικά.
Χιλιάδες ποδηλάτες, χιλιάδες χαρούμενοι άνθρωποι γέμισαν την πόλη σήμερα. Κι έτσι όπως κοιτάζω τώρα το δέρμα μου που έγινε εμπριμέ από τον ήλιο, σκέφτομαι πως έφτασε το καλοκαίρι.
Και πως να μην φτάσει;
Τόσα χιλιάδες ποδήλατα ξεχύθηκαν στους δρόμους της πιο βρώμικης πόλης της Ευρώπης και την έκαναν να λάμπει σε ένα χείμαρο χρωμάτων.
Το μοναδικό μήνυμα αισιοδοξίας στις μέρες μας.
Αυτό είναι το ποδήλατο.
Υ.Γ. Χίλια ευχαριστώ στους ποδηλάτ-ισσ-ες για την διοργάνωση και την προσπάθεια και τον κόπο και τον χρόνο που αφιέρωσαν. Κι άλλα τόσα σε όλες τις μικρές ομάδες που διοργάνωσαν πορείες σε 31 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Κι αν κοιτάξει κανείς την ολοένα μεγαλύτερη συμμετοχή τα τελευταία τρία χρόνια, νομίζω πως το αποτέλεσμα θα πρέπει να τους κάνει να αισθάνονται υπερήφανοι. Γιατί τα κατάφεραν εξαιρετικά.
Υ.Γ.2 Και του χρόνου περισσότεροι!
