Ζωή - ποδήλατο

Η ώρα είναι 00.30, έχουμε πια μπει στο 2010 και αντίθετα με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, έχω φορέσει το κολάν μου, το κράνος και τα γάντια και κατεβαίνω τις σκάλες με την Λουκρητία στον ώμο. Εντάξει το παραδέχομαι, δεν είναι συνηθισμένο, δεν είναι φυσιολογικό, πείτε το όπως θέλετε. Αλλά σκοπεύω την πρώτη νύχτα του χρόνου (και το ξημέρωμα που έρχεται) να το περάσω όπως θέλω εγώ και – συγνώμη κι όλα – αλλά γραμμένους τους έχω όλους και μαζί τα “must” των γιορτών.
Με το που βγαίνω από την αυλίτσα, με την Λουκρητία ακόμα αγκαζέ, ένα διερχόμενο περιπολικό σταματάει και με κοιτάζει. Προφανώς προσπαθεί να καταλάβει αν είμαι κλέφτης ποδηλάτων ή απλά τρελός. Μάλλον καταλήξανε στο δεύτερο, κι έτσι φύγανε αργά αργά... Η σκέψη πως θα γυρνούσαν στο σπίτι τους και θα λέγανε στους δικούς τους “άσε, τι είδα με την αλλαγή του χρόνου...” κάνει τα φρεσκοξυρισμένα μου μουστάκια να ίπτανται χαρούμενα αριστερά και δεξιά της παγωμένης μου μύτης.

Όχι για πολύ όμως, καθώς με την δεύτερη πεταλιά σε μια άδεια λεωφόρο και την ταχύτητα στο 40φεύγα, αισθάνομαι απίστευτα όμορφα. Μόνη παραφωνία το ασθενοφόρο που συναντώ στο φανάρι και ο νοσοκόμος που με κοιτάζει σαν να μην πιστεύει στα μάτια του. Για κάποιο λόγο, στη σκέψη πως με κοιτάζει σαν υποψήφιο... πελάτη με λούζει κρύος ιδρώτας.

 

Γιατί η αλήθεια να λέγεται. Το πρώτο βράδυ του χρόνου οι μισοί οδηγούν μεθυσμένοι και οι άλλοι μισοί τύφλα, επομένως, τον έχει τον κίνδυνο του, όπως και να το κάνουμε.

Η 40άρα συνεχίζει σε μια άδεια Θησέως, με τους λίγους περαστικούς με γούνες και κουστούμια που περιμένουν για ταξί, να σκουντιούνται μεταξύ τους στο πέρασμά μου, λες και είδαν τον Άγιο Βασίλη. Από Καλλιθέα ξεκινάμε με την Μαρία και φτάνουμε στο Θησείο, όπου η αγαπημένη μας καφετέρια -με την εξαίσια θέα στα δεμένα ποδήλατά μας- παίζει... σκληρό ροκ (!) κάτι που δεν εκτιμούν όλοι όσοι ψάχνουν κάπου να καθίσουν, μέρα που είναι και ξινίζουν τις μούρες τους χαριτωμένα... Εμείς πάλι, τρισευτυχισμένοι που γλιτώσαμε το τσιφτετέλι πρωτοχρονιάτικα καταναλώνουμε λίγη ισοτονική αλκοόλη με τους απαραίτητους ξηρούς καρπούς που δίνουν ενέργεια στον ποδηλάτη τον σωστό και μετά από μια σύντομη επικοινωνία μέσω τηλεφώνου, δίνουμε ραντεβού για το Χαλάνδρι.

Χα, Κέντρο – Χαλάνδρι σας φαίνεται πολύ; Ε, λοιπόν, μόνο αν έχεις αυτοκίνητο. Το τι γινόταν από μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα δεν έχετε ιδέα. Πως είναι τις καθημερινές; Ε, κι άλλο τόσο μην σας πω! Ναι, ναι, αν και έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε, να μου το θυμηθείτε, κάποιοι θα είναι ακόμα κολλημένοι εκεί! Και τι ευχαρίστηση, τι χαρά να περνάς ανάμεσά τους... Αυτοί να σε κοιτάζουν σαν να είσαι εξωγήινος με το κράνος κι εσύ να τους κοιτάς σαν να είναι εξωγήινοι μέσα στα κονσερβοκούτια, μέρα που είναι...

Σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε στον προορισμό μας, πόνεσε λιγάκι το γόνατο, αλλά δεν βαριέσαι, τα είπαμε με τους φίλους (όχι όλους, γιατί ο ένας κοιμόταν στην γωνίτσα του κι ας ήταν η μουσική στο τέρμα) και δώστου πάλι την κατηφόρα για Αθήνα. Κάναμε και μια μικρή παράκαμψη, όχι τίποτα το φοβερό, έτσι για να αποφύγουμε τις δαιμονικές γραμμές του Τραμ που μας κοίταζαν ύπουλα και με τα πολλά -και με λίγο κρύο, καθώς πόσο πετάλι να κάνεις στην κατηφόρα, φτάσαμε στην αρχή της Βουλιαγμένης. Εκεί θυμηθήκαμε τι σημαίνει να είσαι ποδηλάτης στην Αθήνα, αφού αποφύγαμε ένα SUV που αποφάσισε να πάει... αντίθετα στο ρεύμα στην Καλλιρρόης.

Τι πιο λογικό;

Βλέπεις μια λεωφόρο, ταχείας κυκλοφορίας, το εννοούμε αυτό το “λεωφόρος” κι επειδή βαριέσαι να πας μέχρι την διασταύρωση να κάνεις αναστροφή, πας ανάποδα. Που είναι το κακό δηλαδή; Σε βολεύει; Άμα σε βολεύει, τι σε νοιάζει αν προκαλέσεις ατύχημα;

Στην συνέχεια μπλέξαμε στο μαγαζί που τραγουδάει ο Sakis, γιατί είχε σχολάσει κι είχαν βγει μόλις τα παιδιά από μέσα και ήταν και μια κότα που δεν μπορούσε να περπατήσει με το τακούνι και το τεθωρακισμένο SUV στο οποίο έπρεπε να μπει η εν λόγω κότα, έπιανε δυο λωρίδες. Τι κι αν κορνάρανε αυτοί που σε απόσταση ενός χιλιομέτρου είχαν φρακάρει, για να μην μου αγχώνεστε, η κότα μπήκε μια χαρά στο SUV και πήγανε στο καλό...

Στάση στη Δάφνη για καφεδάκι, μένει λιγότερο από μια ώρα μέχρι την αυγή. Το καφεδάκι αργεί γιατί μπροστά μου τα παιδιά με την στολή έχουν παραγγείλει σάντουιτς για ένα τάγμα. Όχι, δεν έχουν βγει για βόλτα, εργάζονται σκληρά. Έχουν στήσει καρτέρι για αλκοτέστ. Υποθέτουμε. Όσο καθίσαμε εκεί δεν σταματήσανε κανένα. Τρώγανε τα σάντουιτς. Σκληρή δουλειά. Κάποια στιγμή τους χάλασε και το περιπολικό, φωνάξανε ένα άλλο περιπολικό και καθόντουσαν όλοι σκεπτικοί πάνω από την μηχανή και μουρμουρίζανε, σαν ανέκδοτο με πόντιους ήταν, με κάθε σεβασμό στους πόντιους...

Αλλά ποιος νοιάζεται; Την αυγή του καινούργιου χρόνου την είδαμε πάνω στην ταράτσα, κουρασμένοι και χαρούμενοι, όπως είμαστε πάντοτε μετά την ποδηλατοβόλτα μας. 35χλμ όλα κι όλα ή 50, δεν θυμάμαι, τι σημασία έχει; Λίγες ώρες αργότερα θα ξυπνούσαμε και θα κοιτάζαμε το σκασμένο λάστιχο της Λουκρητίας. Ευγενέστατο, περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να σκάσει. Την στιγμή που δεν θα μας ένοιαζε.

Χα! Όλα καλά θα πάνε φέτος, να μου το θυμηθείτε. Ότι και να γίνει, ότι και να μας παρουσιαστεί, εμείς έχουμε βρει τον πιο απλό τρόπο να περνάμε καλά...

 

Υ.Γ. Πάρτε ποδήλατο! Η ζωή είναι ωραία...