Ζωή - ποδήλατο

Αυτή θα ήταν η πρώτη μας εκδρομή με τον Σύλλογο “Φίλοι του Ποδηλάτου” και για πρώτη φορά θα κουβαλούσαμε το σπίτι μας... στην σχάρα του ποδηλάτου! Η αλήθεια είναι πως είχα ένα κάποιο άγχος, συνηθισμένος με την νοοτροπία της κούρσας με φόβιζε η ιδέα του επιπλέον βάρους, αλλά είχα διαβάσει τόσα πολλά για την Κερκίνη, που δεν θα έχανα την εκδρομή με τίποτα. Στην πραγματοποίηση της, μας βοήθησε ουσιαστικά ο Πέτρος που μας δάνεισε ένα καταπληκτικό παλιό Raleigh και την σκηνή και η Ελένη που μας δάνεισε τις τσάντες και τους υπνόσακους. Πριν αρχίσω την διήγησή μου, θα ήθελα για μια ακόμη φορά να τους ευχαριστήσω. Όσα διαβάσετε παρακάτω, τα χρωστάω κυρίως σε αυτούς τους δύο τους τόσο ευγενικούς ανθρώπους!

Η αναχώρηση από το Θησείο

Φτάνοντας στο Θησείο είδαμε να μας περιμένει το πούλμαν με ένα τρέιλερ δύο ορόφων, σχεδιασμένο ειδικά για να μπαίνουν ποδήλατα! Μου έκανε μεγάλη εντύπωση – δεν νομίζω να υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα - και λύθηκε η απορία μου για το πως θα παίρναμε τα ποδήλατά μαζί μας. Μετά την ανόητη συμπεριφορά του ΟΣΕ που μας πέταξε έξω από τα τρένα – κάτι το οποίο λένε πως θα αλλάξει – ο μοναδικός τρόπος να πάμε οπουδήποτε στην Ελλάδα δεν πηγαίνει καράβι ή ο προαστιακός, θα ήταν να πάρει ο καθένας το αυτοκίνητό του! Ευτυχώς που υπήρχε το τρέιλερ!
Οι ώρες περάσαν γρήγορα μέσα στο λεωφορείο, ξεκινήσαμε εξάλλου το βραδάκι, επομένως ταξιδέψαμε νύχτα και μπορέσαμε να κοιμηθούμε. Τα ξημερώματα μας άφησε σε ένα δρόμο στη μέση του πουθενά, κοντά στη λίμνη Δοϊράνη, όπου και κατασκηνώσαμε σε ένα χαλί από πεσμένα φύλλα, κοντά στη λίμνη. Η κούραση ήταν αρκετή και το κρύο τσουχτερό και οι ώρες ανάπαυσης που είχαμε μπροστά μας, ελάχιστες. Περισσότερο ήταν το άγχος μου όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο ποδήλατο, με τα πράγματα να πηγαίνουν πέρα δώθε επειδή δεν τα είχα δέσει καλά και τους ενοχλητικούς καλουπιέδες που δεν μπορούσα και δεν έβλεπα μέσα στο σκοτάδι, να προσαρμόσω στα πόδια μου...  Και φυσικά, είχα να ανέβω σε mountain ενάμιση χρόνο, με αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να αλλάξω ακόμα και τις ταχύτητες! Αλλά αυτή η νύχτα με την όποια ταλαιπωρία της ήταν απλά η εισαγωγή για όλα αυτά τα πανέμορφα πράγματα που θα μου συνέβαιναν από την επόμενη ημέρα...

Σάββατο
Το ξύπνημα στη λίμνη Δοϊράνη

Εντάξει, αγχώθηκα λιγάκι, ίσως γιατί με είχε φοβίσει η εμπειρία από το προηγούμενο βράδυ. Τελικά οι καλουπιέδες δεν ήταν κάτι τρομερό να το συνηθίσει κανείς – μάλιστα σκέφτομαι τώρα πια να βάλω και στην κούρσα – οι μπαγκαζιέρες εύκολα μπορούν να τοποθετηθούν με το φως της ημέρας και όλα όσα το βράδυ έμοιαζαν δύσκολα, χάνονταν στο φως του πρωινού. 'Ενα φως που μου αποκάλυψε ένα απίστευτα όμορφο τοπίο, λίγα μέτρα από το φυλάκιο, στα σύνορα με τη FYROM, με ατέλειωτες ευθείες που χάνονταν ανάμεσα σε ψηλά γυμνά δέντρα και καταπράσινες πεδιάδες. Στα πρώτα δύο λεπτά είχα συνηθίσει τις ταχύτητες (ανακάλυψα και το... δεύτερο λεβγιεδάκι τους...), το βάρος δεν καταλάβαινα που ήταν, λες και δεν το κουβαλούσα πάνω στο ποδήλατό μου, και ο αέρας ήταν τόσο όμορφος που δεν χόρταινα να ανασαίνω – ήταν σαν να τον πίνω έτσι όπως ήταν δροσερός και γεμάτος αρώματα. Με κάθε ανησυχία να αποτελεί πια παρελθόν, δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι αν με άφηναν να κάνω πέρα δώθε σε εκείνους τους δρόμους για όλο το Σαββατοκύριακο, αυτό και μόνο θα μου έφτανε!

 

   Κάποια στιγμή κάποιος έπαθε ένα λάστιχο και χωριστήκαμε. Συνεχίσαμε μέσα από έναν τελείως επίπεδο δρόμο που στριφογύριζε μέσα από αραιά σπιτάκια μέχρι που φτάσαμε στο χωριό “Μουριές” κι έπειτα συνεχίσαμε για λίγο ακόμα, μέχρι τον σταθμό των τρένων, όπου και σταματήσαμε για μπουγάτσα με τυρί. 

Ο λαμπερός ήλιος και το δροσερό αεράκι, μαζί με όλο το υπέροχο σκηνικό της χειμωνιάτικης φύσης, ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντα... Κι έτσι, αφού φάγαμε και πήραμε και τσιπουράκι – για να καταπολεμήσουμε το βραδινό κρύο – έξοχη δικαιολογία – ανεβήκαμε στις σέλες και συνεχίσαμε.

Ο πρώτος μου χωματόδρομος

   Σε κάποιο σημείο βγήκαμε από την άσφαλτο και μπήκαμε σε έναν χωματόδρομο που ακολουθούσε παράλληλα τις γραμμές του τρένου.  Ήταν η πρώτη μου εμπειρία με χώμα και στην αρχή ήμουν λιγάκι “μαγκωμένος” γιατί δεν ήξερα την συμπεριφορά του ποδηλάτου. Περάσαμε από σημεία με άμμο, όπου οι τροχοί βουλιάζαν , διασχίσαμε λίγα ρυάκια και περάσαμε από σημεία με λάσπη. Ήθελε απλά λίγο προσοχή και μετά από λίγο το είχα συνηθίσει. Μάλιστα – όχι ότι εγκατέλειψα την αγάπη μου για την άσφαλτο – αλλά το διασκέδαζα υπερβολικά – καθώς ήταν η πρώτη φορά που ανακάλυπτα το ποδήλατο με έναν τέτοιο τρόπο!

Το σκηνικό ίδιο παντού – κίτρινα πεσμένα φύλλα – πράσινοι κάμποι – καταγάλανος ουρανός κι άκουγε κανείς μονάχα τον ήχο από κάποιο ρυάκι ή ένα σμήνος πουλιών που μας κουτσομπόλευαν από ψηλά, σχηματίζοντας απίστευτους σχηματισμούς πάνω από τα κεφάλια μας! Λίγη ανηφόρα και λίγη κατηφόρα – το ποδήλατο πετούσε – σκεφτόμουν τις ανησυχίες μου για το βάρος και γελούσα... Μια εκδρομή που δεν ήθελα για κανένα λόγο να τελειώσει!

Πάλι στην άσφαλτο

Κάποια στιγμή φτάσαμε στην Καστανούσα, ένα χωριουδάκι χτισμένο στους πρόποδες ενός καφέ-κίτρινου λόφου και μετά από μια σύντομη στάση για να γεμίσουμε τα παγούρια μας και να ανασυνταχτούμε, συνεχίσαμε για λίγο σε έναν χωματόδρομο, όπου δοκίμασα και την πρώτη μου πραγματική ανηφόρα – για λίγα μέτρα – όπου και εντυπωσιάστηκα από το πόσο χαλαρά ανέβαινε το ποδήλατο στο χώμα... Τελικά κάθε πράγμα έχει την χρήση του και το mountain είναι φτιαγμένο για το χώμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η κούρσα χαίρεται όταν πατάει στην άσφαλτο.

Όταν τελείωσε η ανηφορίτσα, βγήκαμε στον δρόμο και σταματήσαμε σε έναν μικρό παράδεισο ονόματι Ανατολή, με το ίδιο χαλί από πεσμένα φύλλα, ένα ρυάκι να ψιθυρίζει τα δικά του και τις ακτίνες του ήλιου να παίζουν ανάμεσα στα δέντρα. Καθίσαμε στους πάγκους για να φάμε και ήπιαμε νεράκι από μια πηγή. Με δυσκολία κράτησα την επιθυμία μου να ξαπλώσω στα έδαφος και να κοιμηθώ εκεί, χωρίς σκηνή ή τίποτα – κι όχι γιατί ήμουν κουρασμένος, αλλά γιατί το τοπίο ήταν πραγματικά υπέροχο, τόσο όμορφο και γαλήνιο που αισθάνθηκα όταν ξεκινήσαμε, σαν να άφηνα άνθρωπο πίσω!

Στην συνέχεια είχαμε μια ξεκούραστη κατηφορίτσα που περνούσε κάτω από ένα πέτρινο γεφύρι, με το ρυάκι και μικρές λιμνούλες να μας κρατούν συντροφιά κι έπειτα έναν δρόμο που έσχιζε στα δύο έναν τεράστιο κάμπο. Στο τέλος του δρόμου είδαμε την Ροδόπολη, από μακρυά, αφού δεν μπήκαμε μέσα.

Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής

Λίγα μέτρα μετά την Ροδόπολη, περάσαμε ένα γεφυράκι και μπήκαμε σε έναν υπέροχο δρόμο που σε ένα μεγάλο μέρος του ακολουθούσε ένα ποταμάκι. Πράσινο παντού, το σιγανό κελάρισμα του νερού, τεράστια δέντρα και η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής να εξαντλείται με ταχείς ρυθμούς... Αλλά και πάλι, οι φωτογραφίες δεν θα ήταν αρκετές, το συναίσθημα αυτό, καθώς η μέρα αποχωρούσε και ο ουρανός γέμιζε με πορτοκαλί ανταύγειες κι όλα ήταν τόσο... ήσυχα και ταυτόχρονα δυνατά που παρακαλούσα να παγώσει ο χρόνος και η στιγμή να μην τελειώσει ποτέ! Κι ούτε μπορώ να ξέρω πόσα χιλιόμετρα κάναμε σε εκείνον τον δρόμο γιατί ο χρόνος ήταν πολύ περιέργο πράγμα.

 

Διασχίσαμε κάποια χωριουδάκια και ενώ το σούρουπο ερχόταν με γοργούς ρυθμούς, είδαμε την λίμνη Κερκίνη.
Η πρώτη όψη ήταν εντυπωσιακή. Στις όχθες της τρέχανε άλογα που ακολουθούσαν τον δικό μας ρυθμό. Κι είμασταν εμείς που ποδηλατούσαμε στην άκρη του δρόμου κι εκείνα μόλις 5 μέτρα μακρυά... Είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα που δεν μπόρεσα να τραβήξω φωτογραφία, πάντως στην μνήμη μου αυτή ήταν από τις πιο εντυπωσιακές και δυνατές εικόνες, ολόκληρης της εκδρομής! Ακόμα φέρνω στο μυαλό μου τον καλπασμό τους και την δυσκολία που είχα να κρατήσω το ποδήλατο σε ευθεία, καθώς είχα στρίψει το κεφάλι μου και χάζευα την ομορφιά τους...

Η κατασκήνωση στο εκκλησάκι

Ανεβήκαμε σε έναν λοφίσκο με ένα εκκλησάκι όπου και κατασκηνώσαμε για το βράδυ. Έκανε ψύχρα, είχε και αέρα κι ίσως αυτό έκανε τα ζεστά μακαρόνια, μαγειρεμένα σε γκαζάκια... εκδρομικού τύπου, ένα εξαιρετικό gourmet. Κοιμηθήκαμε νωρίς, καθώς είμασταν κουρασμένοι αλλά και χορτασμένοι και το κρύο ήταν τέτοιο που δεν επέτρεπε και πολλές κουβεντούλες...
Κοιτώντας τον ουρανό, προσπαθούσα να ανακαλύψω ένα τόσο δα μικρό μαύρο κομμάτι, που να μην καλύπτεται από αστέρια, αλλά δεν τα κατάφερα...

Κυριακή
Ξύπνημα με καφεδάκι και θέα στη λίμνη

Σε πολύ πιο χαλαρούς ρυθμούς από την προηγούμενη ημέρα και με τον ήλιο να μας ζεσταίνει, φτιάξαμε το καφεδάκι μας και μαζέψαμε τα πράγματά μας. Φορτώσαμε την προίκα μας στα ποδήλατα μας και ξεκινήσαμε για τον γύρο της λίμνης από τη νότια μεριά. Αν είχα μπαταρίες στην φωτογραφική, νομίζω πως θα έκανα τον διπλάσιο χρόνο, καθώς το μάτι αρνούνταν να βαρεθεί την ηρεμία των νερών και την ζωή που φτερούγιζε πάνω τους. Διάσπαρτες βαρκούλες, πολύ πράσινο και κίτρινο και καφέ γύρω από τον δρόμο και απόλυτη ησυχία την οποία παραβίαζαν μονάχα κάποια διάσπαρτα τερατώδη αυτοκίνητα. Η διαδρομή είχε ελάχιστες ανηφορίτσες και κατηφορίτσες, ίσα – ίσα για να δίνει κάποιο ενδιαφέρον και ακολουθούσε παραλιακά καθόλη την διάρκειά της, την Κερκίνη. Ερωδιοί και άλλα πουλιά πετούσαν χαρούμενα πάνω από τα νερά και είχες την αίσθηση πως χαμογελούσαν τα πάντα γύρω σου!

Στο φράγμα κάναμε μια πολύ σύντομη στάση, στην οποία πρόλαβα τρέχοντας να φορτίσω την μπαταρία λιγάκι, για να μπορώ να βγάλω καμιά φωτογραφία στη διαδρομή. Επίσης πρόλαβα να πιώ μια γουλιά καφέ με την ψυχή στο στόμα, αλλά μπροστά σε αυτό που θα ακολουθούσε, χαλάλι...

Αφού περάσαμε το φράγμα, πήραμε τον δρόμο ανατολικά της λίμνης, στο ίδιο γνώριμο τοπίο με την ατελείωτη πεδιάδα, τα δέντρα και τα λιβάδια. Αναπτύξαμε και ταχύτητα καθώς ο δρόμος δεν παρουσίαζε την παραμικρή δυσκολία, μέχρι που στρίψαμε σε ένα εργοστάσιο με τούβλα και καταλήξαμε σε ένα μικρό χωριουδάκι, το Λιμνοχώρι. Εκεί ακολούθησε μια απίστευτη κραιπάλη σε μια ταβέρνα – δε νομίζω να υπήρχε έστω και ένας που να μην ευχαριστήθηκε τις γεύσεις ή το απίστευτο κρασί και λίγο πριν το σούρουπο, ανεβήκαμε στα ποδήλατά μας για να κάνουμε τα τελευταία χιλιόμετρα...

Το ηλιοβασίλεμα στη λίμνη

Αμέσως μετά το Λιμνοχώρι, βγήκαμε σε ένα χωματόδρομο, στις όχθες της λίμνης. Ήταν η ώρα που έπεφτε ο ήλιος και τα νερά αντανακλούσαν σαν καθρέφτης την μαγεία των χρωμάτων. Ήταν μια ώρα βγαλμένη από διήγημα και ακόμα και οι φωτογραφίες είναι πολύ φτωχές για να δώσουν έστω ένα δείγμα των συναισθημάτων μας καθώς κοιτούσαμε τα νερά. Αυτή η στιγμή, μαζί με τον καλπασμό των αλόγων, δε νομίζω να τις ξεχάσω, όσα χρόνια κι αν περάσουν!

Βέβαια, το σούρουπο κρατάει ελάχιστα και χρειάστηκε να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα μέσα στο σκοτάδι, σε έναν χωματόδρομο όπου οι πέτρες φαίνονταν αχνά σαν λευκά σημαδάκια, σε μια νύχτα όπου το φεγγάρι ήταν μια λεπτή καμπύλη γραμμή πάνω από τα κεφάλια μας. Ομολογώ πως ήταν λίγο κουραστικό και λίγο επικίνδυνο, σαν να μην έφταναν όλα αυτά είχαμε κι ένα λάστιχο, ενώ εγώ δεν είχα ούτε καν φωτάκι! Το δυναμό δεν δούλευε και τα δικά μου φώτα τα είχα αφήσει μέσα στις τσάντες, ούτε καν ήξερα που συγκεκριμένα και πολύ δύσκολα θα μπορούσα να τα βρώ μέσα στο σκοτάδι. Όταν ο χωματόδρομος διασταυρώθηκε για λίγο με την άσφαλτο, ένας ντόπιος προθυμοποιήθηκε να πάει μπροστά και να μας δείξει τον δρόμο. Τι καλός άνθρωπος!

Η αίσθηση της ασφάλτου ξύπνησε μέσα μου τον κουρσά και άρχισα να τρέχω σαν τρελός μέσα στη νύχτα, ακολουθώντας τα μικρά κόκκινα φωτάκια του αγροτικού. Η αλήθεια είναι πως την πρώτη στροφή πάνω σε ένα γεφυράκι δεν την είδα – αυτό που θα λέγαμε... εγκαίρως- αλλά δεν προβληματίστηκα ιδιαίτερα! Σημασία είχε ότι έστριψα εξάλλου! Μόνο κάποια στιγμή έκοψα ταχύτητα γιατί φοβήθηκα μήπως έπρεπε να στρίψουμε κάπου πιο πριν και περίμενα τους άλλους, κοιτώντας μελαγχολικά το αγροτικό που χανόταν μέσα στο σκοτάδι. Αλλά ευτυχώς βρήκα κι άλλον ένα που είχε παρόμοιες ασφάλτινες ορέξεις και το νυχτερινό σπριντ συνεχίστηκε, μέσα στην υγρασία που θα μπορούσε να κοπεί σε κύβους και την βαριά οσμή των ξύλων που καίγονται, με τον αέρα να παγώνει τα αυτιά μου και την αίσθηση του ιδρώτα στο σώμα μου, ε, σας λέω, παραμυθένιο συναίσθημα, απίστευτο, εκρηκτικό! (Μα εγώ φοβόμουν το βάρος;) Νομίζω πως θα μπορούσα να τρέχω με αυτούς τους ρυθμούς μέχρι να μου βγεί η ψυχή από το στόμα! Δεν έχω τρέξει ποτέ ξανά με τόση ευχαρίστηση, μου ερχόταν να βάλω τα γέλια ανάμεσα στις ανάσες μου ή να τραγουδήσω, τόσο χαρούμενος ήμουν!

Το ταξίδι της επιστροφής.
Εδώ δεν έχω πολλά να γράψω, απλά δεν έπρεπε να γυρίσουμε.

Επίλογος
Καταρχήν αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγα εκδρομή με mountain, κουβαλώντας όλη μου την προίκα στις μπαγκαζιέρες, με πολύ άγχος για το τι θα αντιμετώπιζα. Τελικά αντιμετώπισα μια υπέροχη εκδρομή, 90 χλμ απόλυτου ισιώματος, είδα πανέμορφα τοπία, ποδηλάτησα δίπλα από άλογα που τρέχαν στις όχθες της λίμνης, είδα το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που έχω δει ποτέ και έτρεξα σαν τρελός μέσα στα σκοτάδια, χωρίς να νιώσω ίχνος γαλακτικού οξέως ή κόπωσης. Επίλογος δεν υπάρχει, γιατί με οποιονδήποτε τρόπο, εγώ την άνοιξη θα ξαναβρεθώ στα μέρη αυτά, ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα!