Ζωή - ποδήλατο

Μεσημέρι στο αεροδρόμιο, 3 ποδηλάτισσες, ένας τεχνικός και ένας φωτογράφος. Προορισμός η Βηρυτός με ενδιάμεσο σταθμό το Αμμάν. Πρώτη φορά κάνω check in και στη χειραποσκευή έχω δεμένο το κράνος μου. Πρώτη φορά κατευθύνομαι στην Ανατολή των παραμυθιών της παιδικής μου ηλικίας, στην Ανατολή πού είναι τρομακτική και επικίνδυνη σύμφωνα με τις αμερικάνικες ταινίες. 

Κανόνας πρώτος.... οι αμερικάνικες ταινίες κάνουν κακό στα ταξίδια, να τις αποφεύγετε! Η Ελένη, βετεράνος πια στο Follow (είναι η τρίτη της φορά) μου έχει δώσει απαντήσεις για ότι χαζό την έχω ρωτήσει και έχει διασκεδάσει τους φόβους μου, το ίδιο και οι άντρες της παρέας που έχουν ξαναπάει και δεν συμμερίζονται καθόλου απόψεις γνωστών μου ότι έχω τρελαθεί. Μεταξύ μας... ένα μικρό φόβο τον είχα, αλλά δεν θα μπορούσα να είχα περισσότερο λάθος, όπως αποδείχτηκε. Η πτήση μέχρι Αμμάν πέρασε χωρίς να το καταλάβω, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ότι την επόμενη θα ποδηλατούσα στο Λίβανο. Στο transit του Αμμάν, όλα περίεργα, άλλος κόσμος, μαντίλες, καλυμμένες γυναίκες, κελεμπίες, όλα καινούργια στα μάτια μου. Περνώντας από τον έλεγχο ξαφνιάζομαι γιατί στις γυναίκες γίνεται ο υποτυπώδης σωματικός έλεγχος σε κλειστό χώρο, μακρυά από αντρικά μάτια. Ξανά επιβίβαση και μέχρι να το καταλάβουμε φτάσαμε στη Βηρυτό. Η συνεννόηση με τον ένστολο στο γκισέ για τη βίζα μου προκαλεί σπαστικό γέλιο (we both speak england very best!) αλλά το καταπνίγω μην καταλήξω σαν το εξπρές του μεσονυκτίου (άτιμο σινεμά, με έχεις καταστρέψει).

 

Μαζεύουμε τις αποσκευές, έχει βραδιάσει και μια κούραση την έχουμε. Βγαίνουμε να βρούμε τον τύπο που θα μας μάζευε για το ξενοδοχείο...πουθενά. Μένουμε 2.5 ώρες αμανάτι στο αεροδρόμιο, αφού από κάποιο λάθος δεν έχει έρθει κανείς και με το τηλέφωνο δεν βγάζουμε άκρη. Είμαι κουρασμένη, εκνευρισμένη και αναρωτιέμαι αν έχω κάνει λάθος που αποφάσισα να πάω. Τελικά βρίσκεται ένας ταξιτζής που λέει ότι ξέρει που είναι τα ποδήλατα. Στουμπωνόμαστε 5 νοματαίοι στο ταξί και ξεκινάμε για την πόλη. Οι υπόλοιποι σχολιάζουν την τρομερή ανοικοδόμηση της πόλης από τον τελευταίο βομβαρδισμό, εγώ έχω χαροτρομάξει με τον τρόπο οδήγησης των Λιβανέζων και εισπράττω σχόλιο ότι μόνο στο Κάιρο είναι χειρότερα (!).

 

Σταματώντας σε ένα άδειο πάρκινγκ, ο φύλακας μας στέλνει αλλού, τα ποδήλατα έχουν μετακινηθεί... απογοήτευση! Στο επόμενο πάρκινγκ, υπάρχουν ποδήλατα παντού και αστράφτει το μάτι μου! Στα αριστερά μου βλέπω για πρώτη φορά το καινούργιο τζαμί του Χαρίρι και μου περνάνε όλα. Φωτισμένο, με τους μπλε τρούλους, νομίζω ότι θα δω ιπτάμενο ποδήλατο να πετάει από την οροφή του. Στο ταυτόχρονο κάνω τη γνωριμία του Τζοουάτ, υπεύθυνου του Beirut by Bike (το βαφτίζω joe-what, με βολεύει καλύτερα) ο οποίος μας βάζει να διαλέξουμε ποδήλατα και διαδρομή μια που μας βρήκε πρόχειρους.

Κάνω κύκλους με ένα mountain Raleigh που δε μου γεμίζει το μάτι, αφήνω τη σέλα σχετικά χαμηλά για ασφάλεια αλλά όσο κάνω πετάλι με φόντο τους μπλε τρούλους νιώθω σαν παιδί που το αμόλησαν στο ζαχαροπλαστείο και είναι όλα κερασμένα! Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε 20χλμ ανηφόρας και σε 60χλμ κατηφόρας, επιλέγουμε το δεύτερο για πιο μαλακή αρχή. Ο καλός μας ο  joe-what λέει στον ταξιτζή σε ποιο ξενοδοχείο να μας πάει και επιτέλους βρισκόμαστε στα δωμάτια. Φυσικά νηστικοί γιατί 1+ δεν υπάρχει τίποτα αλλά μικρό το κακό, τέζα για ύπνο.

8 παρά 5 και ακούμε το χτύπημα στην πόρτα. Σε 5 λεπτά, στα πούλμαν και φεύγουμε! Τρεις γυναίκες σε mode -Τρέξε Λόλα Τρέξε- να προσπαθούν να μαζέψουν τα απαραίτητα. Για πρωινό ούτε λόγος, κάνουμε καταδρομική στο μπουφέ, φεύγουμε με κρουασάν στα δόντια σαν κουτάβια και επιβιβαζόμαστε στα πούλμαν. Νύστα καταραμένη, πείνα καταραμένη και τριγύρω άγνωστες γυναίκες που τιτιβίζουν σε διάφορες γλώσσες. Η διαδρομή μέχρι να βγούμε από Βηρυτό με έχει συναρπάσει, όλα είναι τόσο καινούργια και όμορφα. Τραβάω Αραβικές διαφημιστικές πινακίδες σαν τρελή (βίτσιο του επαγγέλματος) αλλά τελικά ξεραίνομαι στον ύπνο. Ξυπνάω λίγο πριν φτάσουμε στο εναρκτήριο χωριό και προσπαθώ να προετοιμαστώ. θυμάμαι την βασική προειδοποίηση να αποφεύγω "ποδηλατικά" τις γυναίκες από αραβικά κράτη γιατί δεν το κατέχουν πολύ το άθλημα και μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα. Τότε δεν ήξερα, αλλά θα μάθαινα!

 

Φτάνουμε και βλέπω όλο το χωριό να μας περιμένει. Κόσμος, μουσικές, φωνές, τα χάνω λιγάκι. Κάποιες ομιλίες στο πλάτωμα του χωριού και μετά επιτέλους φαΐ! Αν ξεπεράσεις ότι σου προσφέρουν τα πάντα με το χέρι, δοκιμάζεις απίθανα πράγματα. Χορτάτη και με μια σακουλίτσα που μας πρόσφεραν με εφόδια για το δρόμο (νερό, χυμό, μπανάνα, κέικ) ανέβηκα στο ποδήλατο με απίστευτη όρεξη για πετάλι. Πώς συντονίζεις όμως 250  γυναίκες σε πορεία με αρκετές από αυτές να μην έχουν ιδέα από ποδήλατο (είπαμε η κεντρική ιδέα είναι ο τερματισμός της βίας στην περιοχή και όχι η ποδηλατική ενασχόληση)?

 

Τα πρώτα 300 μέτρα κατάβαση, τα φρένα μου τσίριζαν σαν το δράκουλα μπροστά στο σκόρδο, κόλλησα και εγώ στις Ιταλίδες και τις Δανέζες που με τα κολάν και τα jersey μου φάνηκαν πεπειραμένες και όχι επικίνδυνες. Δεν έχουν περάσει λίγα λεπτά, ακούω φωνές και το ασθενοφόρο να κατεβαίνει μαλλιοκούβαρα. Μια Δυτικοευρωπαία, μεγάλης ηλικίας, είχε κάνει την έκπληξη πατώντας μόνο μπροστινό φρένο και είχε έρθει endo-καπάκι. Με την ευκαιρία ο Αλέξης μου ρυθμίζει τα φρένα αλλά πια οδηγώ τσιτωμένη. Όταν φτάσαμε στο πρώτο pit stop είχαν πιαστεί τα χέρια μου από το σφίξιμο στο τιμόνι. Γενικά η διαδρομή ήταν βατή, δεν ήταν όλη κατηφόρα αλλά δε μου φάνηκε δύσκολη.

 

Το τοπίο μου θύμισε πολύ Πελοπόννησο και τα χλμ κυλούσαν πολύ ευχάριστα. Υπήρχαν στάσεις με άφθονο νερό και σνακ και η υποδοχή από τους ντόπιους με έφερνε τουλάχιστον σε αμηχανία. Παρατηρώ ότι στις ανηφόρες που συναντάμε οι περισσότερες παίρνουν το ποδήλατο στα χέρια. Δεν είμαι ο ποδηλατικός godzilla και τα καταφέρνω, απλά οι περισσότερες δεν ξέρουν από ταχύτητες. Πολλές δεν μπορούν να κρατήσουν μια ευθεία στο δρόμο, πάνε ζιγκ-ζαγκ. Από τη μια αγχώνομαι από την άλλη τα τελευταία 20χλμ είναι θεϊκά. Ανοιχτός επαρχιακός δρόμος, έχουμε ανοίξει μεταξύ μας και απλά πεταλάρω. Επιτέλους έχω βρει ρυθμό, ανηφόρες κατηφόρες δε μου καίγεται καρφί, έχω πια την αίσθηση του Raleigh και αισθάνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη.  Καλή η αστική ποδηλασία αλλά αυτό δεν συγκρίνεται. Όταν σταματήσαμε, απογοητεύτηκα, είχα κέφι να κάνω και άλλα χλμ. Αφήσαμε τα ποδήλατα να τα φορτώσουν και πήγαμε για φαΐ.

 

Μας έκανε το τραπέζι η τελευταία κοινότητα όπως μας πρόσφεραν πράγματα όσες είχαμε περάσει πριν (συνιστώ τρελά το χυμό μάνγκο, τον οποίο δοκίμασα μετά από προτροπή της Ελένης). Το λιβανέζικο φαγητό είναι απλά απίθανο, προσωπική εκτίμηση! Έφαγα τα πάντα και ενθουσιάστηκα. Γνώρισα κόσμο και τράβηξα πολλές φωτό με τον κόσμο που χόρευε ακόμα και αν δεν ήξερε τα βήματα. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής με τα πούλμαν και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Μπανάκι για να ξεπλυθεί η σκόνη του δρόμου και ταξί για το κέντρο της πόλης.

 

Πανέμορφη πόλη η Βηρυτός, σκοπεύω να την επισκεφτώ ξανά. Γεμάτη αντιθέσεις, εμβόλιμα κτίρια με τρύπες από σφαίρες, πολυτελή κτίσματα, πολύ στρατό... μέχρι άρματα είδα σε σκοπιά και τρελούς οδηγούς. Δεν ξέρω αν θα τολμούσα να κάνω ποδήλατο χωρίς την ασφάλεια του Follow. Γενικά φτηνή στο να φας και να πιεις αλλά προσοχή στα ταξί, στο γυρισμό νομίζω ότι μας έκλεψαν λίγο. Επίσης αρκετά ευρωπαϊκή και τουριστική ώστε να είναι τελείως ασφαλές για 3 γυναίκες να κυκλοφορήσουν άνετα. Έτσι καταρρίφθηκε για μένα ο μύθος ότι οι μουσουλμανικές χώρες είναι ο απόλυτος μπαμπούλας για το γυναικείο φύλο. Όχι ότι όλα είναι αγγελικά πλασμένα, απλά συνυπάρχουν όλες οι κατηγορίες - είδα καλυμμένη, ακόμα και τα μάτια της να διασταυρώνεται με νεαρή με πανκ outfit αρκετά προκλητικό. Ενθουσιασμένη από τη Βηρυτό και με την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα επιστρέψω έπεσα για ύπνο.

Ξυπνάμε, πακετάρουμε γιατί θα περάσουμε τα σύνορα για τη Συρία το βράδυ και αποχαιρετάμε τη Βηρυτό. Μας φιλοξενεί κάποιο resort στην Byblos για την έναρξη, ξεκινάμε με μια μικρή ομιλία και βουρ για τα ποδήλατα. Η Τρίπολη φαίνεται αχνά στο βάθος, έχουμε 50χλμ περίπου δρόμο. Ξεκινάμε και η Ελένη με κοροϊδεύει γιατί σε μια ανωμαλία (πολύ ευγενικά και χαριστικά) του οδοστρώματος σταματάω και δεν την περνάω κάνοντας πετάλι. Αυτά είναι κατάλοιπα του Ιβάν, ξεχνάω ότι οδηγώ τρακτέρ. Φυσικά εκτός από το τοπίο, το οδόστρωμα είναι τόσο χάλια που νιώθω σαν το σπίτι μου! Στη διαδρομή καταλαβαίνω την ανάγκη για αντηλιακό, η ζέστη είναι ανελέητη.

 

Παρατηρώ τη γιαπωνέζικη ομάδα, δεν υπάρχει ούτε εκατοστό σάρκας εκτεθειμένο. Μου εξηγούν ότι καίγονται εύκολα και δεν το διακινδυνεύουν, δίκιο έχουν. Η Ελένη ξεκινά μια ελεγεία για το εγχειρίδιο του ποδηλάτη στη Μέση Ανατολή, όταν βρίσκεται πιεστικά ανάμεσα σε 2 Αράβισσες ποδηλάτισσες με έλλειψη ισορροπίας, σε στροφή και με την προοπτική να διασχίσει και γραμμές τρένου. Γελάμε αρκετά, ποδηλατούμε χαλαρά και η διαδρομή είναι παραλιακή και flat για αρχή. Μετά την πρώτη αγριεμένη ανηφόρα η πορεία αποκτά αρκετά κενά αφού δεν τα καταφέρνουν όλες να ανέβουν ποδηλατώντας. Ακούω μερικά "οh greece, good work" ανεβαίνοντας και ταλαντεύομαι μεταξύ του -φουσκώνω σαν το παγόνι- και του εθνικιστικού -τι νομίζουν αυτές, δεν ξέρουν ποδήλατο οι Ελληνίδες, γκρρρρρρ- αλλά το ξεπερνάω γιατί το χαίρομαι όσο δε φαντάζεστε.  Έτσι γνωρίζω και τη Σεζμά (ή κάπως έτσι) μια νεαρή Σύρια, φυσικό ταλέντο πάνω στο ποδήλατο. Με προσγειώνει απότομα μετά από τα τυπικά, λέγοντας μου ότι οι γυναίκες της ευρύτερης περιοχής επιτρέπεται να κάνουν ποδήλατο μια φορά το χρόνο στο Follow εκτός αν ανήκουν σε κάποια κλειστή λέσχη και προπονούνται μακριά από τα μάτια του κόσμου. Με "διαλύει" με την αισιοδοξία της ότι η πρώτη κυρία της Συρίας δουλεύει πάνω σε αυτό και πιστεύει ότι κάτι θα αλλάξει. Θέλω να δαγκώσω την άσφαλτο ή να δείρω κάποιον. Τώρα καταλαβαίνω τις προειδοποιήσεις αυτών που είχαν ξανάρθει. Πως να μάθεις ποδήλατο αν δεν επιτρέπεται παρά μια φορά το χρόνο? Πως αυτό που για μένα είναι αυτονόητο για αυτές είναι απαγορευμένο? Η Σεζμά μου λέει πως θέλει να πάει για σπουδές στο Παρίσι και της λέω πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει στη Γαλλία είναι να πάρει ποδήλατο.

 

Παραμένω φρικαρισμένη για αρκετό κομμάτι της διαδρομής, σκέφτομαι ότι απλά είμαι τυχερή που γεννήθηκα στη σωστή πλευρά της Μεσογείου. Φτάνουμε σε ένα τούνελ και μπαίνουμε τσιρίζοντας, σαν θηλυκά που σέβονται τον εαυτό τους.

Είναι θεοσκότεινο, μεγάλο σε διάρκεια και από την άσφαλτο λείπουν κομμάτια, με ωριμότερη σκέψη...όλοι θα τσίριζαν ανεξαρτήτως φύλου. Ακολούθησε μια πανέμορφη κατάβαση με τον αέρα να διώχνει τη ζέστη και ξαναμπήκαμε σε αστική περιοχή. Κόσμος στα μπαλκόνια, στην άκρη του δρόμου, να χαιρετάς και να σε χαιρετάνε. Στο τελευταίο pit stop αράζουμε στο δημαρχείο της πόλης. Κάποιες κάνουν διατάσεις και ανακαλύπτω Δανέζα που μάλλον ασχολείται με ashtanga yoga, ενθουσιάζομαι και πιάνουμε παλαβή συζήτηση για την κοινή μας ενασχόληση. Απίστευτο το τι κόσμο γνωρίζω εδώ πέρα! Κάποιος από το δημοτικό συμβούλιο βλέπει την ελληνική σημαία στο κράνος και με τραβάει από το χέρι, θέλει να γνωρίσουμε το δήμαρχο, Ο δήμαρχος έχει ελληνική καταγωγή, μου λέει ακόμα και την διεύθυνση που έμενε στο Π. Φάληρο σε καλά ελληνικά και θέλει να φωτογραφηθεί μαζί μας. Μας πιάνει ψιλοκουβεντούλα στα ελληνικά και αισθάνομαι μια συγκίνηση, φτου μου αλλά έτσι είναι.

 

Φεύγουμε για να διανύσουμε το τελευταίο κομμάτι για Τρίπολη. Όταν φτάνουμε, είναι σαν να ποδηλατείς στην Πάτρα, μόνο που οι διασταυρώσεις είναι κλειστές από την αστυνομία και μάλλον παρακωλύουμε την κυκλοφορία χωρίς κανένας να τολμά να διαμαρτυρηθεί! Κόσμος στα πεζοδρόμια, στα μπαλκόνια, επευφημίες, το συνηθίζω σιγά σιγά, ελπίζω να μη μου μείνει κουσούρι. Καταλήγουμε στο πάρκο της πόλης όπου μας προσφέρουν πρόχειρο φαγητό, υπάρχει κόσμος που μας χαζεύει και μετά την απαραίτητη κατάληψη στις τουαλέτες μας φορτώνουν στα πούλμαν.

Έχουμε 2 ώρες δρόμο μέχρι τα σύνορα...