Ζωή - ποδήλατο

Αυτή η διαδρομή έμελλε να είναι η πιο περιπετειώδης και κουραστική από όλες όσες έχουμε κάνει μέχρι στιγμής. Υψηλές θερμοκρασίες στην διάρκεια μεγάλων ανήφορων, σκοτάδι- πίσσα κι ούτε ένα φως πουθενά στον γυρισμό κι όλα αυτά σε κακούς δρόμους με απότομες κατά διαστήματα κλίσεις και περισσότερα από 1100μ συνολικό ανέβασμα...

Αυτή τη διαδρομή -φυσικά και θα τη ξανακάναμε!- και το μόνο που θα αλλάζαμε, θα ήταν η ώρα αναχώρησης από το κάμπινγκ στο Μάραγκα για να μην μας βρει η νύχτα.

Ημερομηνία: 6-10/06/09

Βαθμός δυσκολίας: Δύσκολη

Συνολικά χλμ. 90

Όποιος έχει πάει στη Νάξο και πήγε στο Νοτιοδυτικό κομμάτι του νησιού, σίγουρα θα θυμάται την μεγάλη παραλία της Αγίας Άννας, την γραφική ταβέρνα “παράδεισος” (πρωτότυπο) κάτω από ένα δεντράκι, πάνω στην άμμο, τα μικρά μπαράκια κατά μήκος της παραλίας και φυσικά τα ατελείωτα χλμ χωματόδρομο που ενώνουν όλα τα παραπάνω. Αν δε, είχε πάει με κούρσα, θα θυμάται σίγουρα τα τελευταία, πολύ πολύ παραπάνω.

Ξεκινήσαμε λοιπόν από το κάμπινγκ στον Μάραγκα αργούτσικα, αφού περιμέναμε μια διαδρομή μεγάλη μεν (36χλμ από την Νάξο κι άλλα τόσα η επιστροφή, γύρω στα 90 χλμ συνολικά αν προσθέσουμε και την απόσταση από την χώρα μέχρι το κάμπινγκ) αλλά σχετικά βατή, χωρίς μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Είχαμε προνοήσει αυτή την φορά και είχαμε πάρει μαζί μας νερά, πορτοκαλάδες και μπάρες δημητριακών. Ο ενθουσιασμός μας πήγαζε από το γεγονός ότι για πρώτη φορά σε βόλτα μας, είχαμε κάποιες καινοτομίες. Πρώτον (και καλύτερον) είχαμε κόψει και οι δύο το κάπνισμα, όχι πολύ, μια εβδομάδα, αλλά είχαμε μεγάλη πίστη στην χωρητικότητα των πνευμόνων μας σε οξυγόνο. Εξάλλου, ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να σταματήσουμε το κάπνισμα, ήταν ουσιαστικά αυτός και μόνο... Οι ανηφόρες!

Ένας άλλος παράγοντας που θα βοηθούσε κατά πολύ, ήταν η προσθήκη του “Ιβάν”, μιας κούρσας Cube στηριγμένης στην γυναικεία γεωμετρία με μόλις 8.5kg βάρος, το καινούργιο ποδήλατο της Μαρίας. Σίγουρα, σε σχέση με το noname mountain bike που είχε πριν, η διαφορά θα ήταν τεράστια, κυρίως στα σημεία του δρόμου με την ανηφορική κλίση...

Μικρές διαφορές περίμενα κι εγώ από την αγορά ποδηλατικού κολάν και πράγματι, αν για κάποιο λόγο δεν έχετε αγοράσει μέχρι σήμερα, κάντε το! Όχι οτι δεν πόνεσα, μετά από 6 ώρες (περίπου) πάνω στην σέλα, αλλά η διαφορά τόσο στην άνεση κατά την διάρκεια της ποδηλασίας όσο και την επόμενη μέρα η ενόχληση σε συγκεκριμένα σημεία... είχαν τεράστια διαφορά! Είναι ίσως η καλύτερη αγορά για το ποδήλατο που έκανα ποτέ!

Με όλα αυτά τα θετικά στο μυαλό μας λοιπόν, ξεκινήσαμε για μια μεγάλη βόλτα, με την πρώτη δυσκολία ακριβώς στην έξοδο από την Νάξο, όπου και αρχίζει ένας λόφος με μέγιστο υψόμετρο τα 120μ. Φυσικά η δυσκολία ήταν το κακό οδόστρωμα σε συνδιασμό με την ζέστη κι όχι η ανηφόρα αυτή καθ' αυτή, η οποία όταν τελείωσε μας αποκάλυψε μία καταπράσινη κοιλάδα με ένα μικρό χωριό, αρκετά γραφικό, την Γαλήνη. Η αλήθεια είναι οτι όταν άρχισε η κατηφόρα, ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που δεν σταμάτησα ούτε για να βγάλω μια φωτογραφία, ελπίζοντας οτι θα έβγαζα στην επιστροφή. Εκείνη την στιγμή βέβαια δεν φανταζόμουν πως θα ήταν η κατάστασή μας, το βράδυ στο ίδιο σημείο.

Στην συνέχεια, ο δρόμος κρατά μια σταθερά ανηφορική πορεία με ανηφόρες και κατηφόρες που μας κούρασαν λιγάκι, χωρίς όμως να είναι τόσο απότομες ώστε να μας αποκαρδιώσουν. Το χειρότερο που συνέβαινε εκείνη την στιγμή ήταν ο υδράργυρος που ανέβαινε όλο και περισσότερο. Η θέα όμως, καθώς ανεβαίναμε, αργά αλλά σταθερά, γινόταν όλο και πιο όμορφη, με μικρούς κολπίσκους να χάνονται στο βάθος...

Νερό είχαμε, αλλά όχι αρκετό για να γυρίσουμε πίσω χωρίς ανεφοδιασμό. Έπρεπε ή να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος της διαδρομής, ελπίζοντας οτι θα βρίσκαμε εκεί κάποια ταβέρνα ή κάτι για να φάμε και να εφοδιαστούμε με υγρά ή να γυρίσουμε πίσω και να κατέβουμε (ή ανέβουμε) σε κάποια διασταύρωση προς κάποιο χωριουδάκι. Δυστυχώς ο δρόμος δεν περνά μέσα από κανένα χωριό...

Και συνεχίσαμε προς τον Απόλλωνα.

Το τελευταίο βουνό πριν τον Απόλλωνα, λέγεται Αναθεματίστρα, και είμαι σίγουρος πως κάποιος ποδηλάτης επέλεξε το όνομα. 6 χλμ ανηφόρας, καθόλου ευγενικής με τα γόνατα μας μέσα στο λιοπύρι... Σταμάτησα αρκετές φορές να πάρω ανάσες και ειλικρινά μου φαινόταν πως η ανηφόρα δεν θα σταμάταγε ποτέ!

Ώσπου φτάσαμε στην κορυφή κι άρχισε η κατηφόρα...

Ένας παράδεισος – αρχικά – όπου το ποδήλατο γουργούριζε πάνω στην άσφαλτο με 50+χλμ/ώρα. Ήταν τόσο όμορφη η αίσθηση του “αφήνομαι να γλιστρήσω” που μου ερχόταν να ουρλιάξω από την χαρά μου.

Αλλά σιγά σιγά τα πράγματα άλλαζαν. Η ώρα περνούσε και η κατηφόρα συνέχιζε αμείωτη και – τώρα που δεν είχα πια ανάγκη από ξεκούραση, άρχισα να προβληματίζομαι με το θέμα της επιστροφής. Εντωμεταξύ, σύμφωνα με το κοντεράκι μου ήμουν λίγα χιλιόμετρα μακρυά από τον Απόλλωνα και δεν έβλεπα ούτε ένα σπιτάκι. Η προοπτική να κατέβω την Αναθεματίστρα και να πρέπει μετά να την ξανανέβω χωρίς νερό, δεν μου φαινότανε καθόλου καλή. Κι όσο ο δρόμος κυλούσε κάτω από τις ρόδες μου, τόσο με έπιανε ανησυχία...

Κι άλλη κατηφόρα στην σκιά της Αναθεματίστρας, σε δρόμους κακούς και γεμάτους λακούβες... Μέχρι που σε μια στροφή, μια λευκή πολιτεία έκανε την εμφάνισή της, σε ένα μικρό κολπίσκο, με μπλε παραθυράκια και μπλε πόρτες και μπλε νερά που λάμπανε κάτω από τον ήλιο. Σταματήσαμε και δύο ξένους και ρωτήσαμε, να σιγουρευτούμε, να χαρούμε ακούγωντάς τους να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη όλων αυτών των πραγμάτων που εκείνη την στιγμή μας φαινόντουσαν ακόμα πιο όμορφα. Υπάρχει ταβέρνα; Υπάρχει νερό; Και συνεχίσαμε την κατηφόρα, χαρούμενοι, έχωντας αφήσει πίσω μας το βουνό, τρέχωντας προς την θάλασσα και τον κόσμο...

Νερό και χυμοί από το τοπικό mini market, μπάνιο στην παραλία σε νερά παγωμένα, γεύμα στην ταβέρνα πάνω από την θάλασσα (πολύ πολύ φτηνά!) και μετά καφεδάκι... Προσωπικά ένιωσα άλλος άνθρωπος, σαν να μην είχα ανέβει ποτέ την Αναθεματίστρα, κάθε ίχνος κούρασης έσβησε. Το κακό ήταν όμως πως η ώρα περνούσε και ο ήλιος δεν θα μας περίμενε για πολύ ακόμα. Κι έτσι, αναζωογονημένοι, ξεκινήσαμε την ανηφορίτσα, αφήνοντας πίσω μας τον γραφικό Απόλλωνα...

Τώρα πια ο ήλιος ήταν ευχάριστος και η ανηφόρα βγήκε πολύ πολύ εύκολα, μέχρι την κορυφή της Αναθεματίστρας. Ακόμα και η Μαρία, όταν κατάφερε να χωνέψει, κατάφερε να βγάλει την διαδρομή αρκετά καλά. Αν και κάποιες στιγμές αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε λιγάκι για να ξεπιαστούν οι μύες των ποδιών που διαμαρτύρονταν για την τόση ταλαιπωρία μέσα σε μια ημέρα. Είχα την πεποίθηση πως το δύσκολο κομμάτι της επιστροφής ήταν αυτό ακριβώς, τα πρώτα 6 χιλιόμετρα, μέχρι να ανέβουμε ξανά στα 300 μέτρα υψόμετρο και να αρχίσει η κατάβαση...

 

Τελικά μας βρήκε η νύχτα, ευτυχώς κοντά στο χωριό Γαλήνη. Φυσικά δεν κατάφερα ποτέ να βγάλω φωτογραφία την καταπράσινη πεδιάδα, αντ' αυτού φωτογράφισα το φεγγάρι που έβγαινε δειλά πίσω από τα βουνά. Ίσως αν σταματάγαμε και περιμέναμε, να έφτανε ψηλά και να φώτιζε, αλλά το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν να βρεθούμε σε κάποιο μέρος με φώτα κι έτσι συνεχίσαμε να περπατούμε μέσα στη νύχτα. Ο δρόμος ήταν τόσο απελπιστικά σκοτεινός, που κάναμε αρκετά χιλιόμετρα με τα ποδήλατα στα χέρια, αφού δεν μπορούσαμε να δούμε τον δρόμο, γεγονός επικίνδυνο, αφού ήταν γεμάτος λακούβες. Γενικά οι δρόμοι της Νάξου ήταν χάλια, πολλές φορές δε, σκεφτόμουν με νοσταλγία τον χωματόδρομο του κάμπινγκ που ήταν πολύ καλύτερος από την άσφαλτο...

Αυτή την φορά κάναμε το λάθος να μην υπολογίσουμε σωστά τον χρόνο. Η όποια κούραση από τα 90 χλμ στα βουνά της Νάξου θα ήταν ακόμα κι ευχάριστη, αφού τόσο από πλευράς απόστασης, όσο και απο πλευράς υψομετρικών, ξεπεράσαμε τον εαυτό μας. Βέβαια, το πάθημα μας έγινε μάθημα και την επόμενη φορά θα φροντίσουμε να είμαστε πιο προσεχτικοί.

Τέλος, επαναλαμβάνω κι ας φανώ σαν παράξενος για τους πολλούς (και τους μη- ποδηλάτες κυρίως), αυτή την διαδρομή θα την έκανα ξανά και ξανά...