Ζωή - ποδήλατο

Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων ή τουλάχιστον έτσι έγραφε ο χάρτης. Έμελλε να είναι το νησί – βάπτισμα του πυρός για το καινούργιο μου ποδήλατο, ένα γυναικείο κουρσάκι  Cube που καμάρωνε με τα καθαρά του λαστιχάκια στο σαλόνι μου και είχε βγεί δυο χαλαρές βόλτες μέχρι τη Γλυφάδα απλά για το test drive.

 

Εκκίνηση Σαββάτο μεσημέρι, περιχαρής με το 40λιτρο backpack φορτωμένο στην πλάτη και ποδηλατώντας χαλαρά μέσω Πειραιώς τσουπ και στο λιμάνι. Βέβαια πολύ προσεκτικά γιατί με τόσο βάρος δεν μπορείς να έχεις τις ίδιες αντιδράσεις, ούτε να φρενάρεις το ίδιο. Πάντως είμασταν αστεία εικόνα και προσφέραμε άφθονο θέαμα αν κρίνω από τα βλέμματα που εισπράξαμε.  Η βραδινη μας άφιξη στο νησί με άγχωνε λιγάκι, δεν ειχαμε ιδέα για το δρόμο που θα μας πήγαινε στο Μάραγκα και το μόνο σίγουρο ήταν ότι τα τελευταία 500μέτρα για το camping είναι χωματόδρομος. Εννοείται πως είχα αποφασίσει ότι αυτά θα τα έκανα περπατώντας γιατί μέσα στο απλό μου μυαλό κουρσάκι και χώμα είναι ασυμβατά… που να΄ξερα!!! Τεσπά, περιττό το άγχος και οι αναστεναγμοί αφού το σχεδόν άδειο πουλμανάκι του camping μας φόρτωσε μαζί με τα ποδήλατα και δεν χρειάστηκε ούτε μια πεταλιά μέχρι τη σκηνή. Το επόμενο πρωί, ξεκούραστοι ετοιμαστήκαμε για μια διαδρομή προθέρμανσης, γκρρρρρρρ!

Σύμφωνα με αυτόν τον ύπουλο τύπο τα 36χλμ μέχρι τον Απόλλωνα ήταν μια χαλαρή παραλιακή διαδρομή με χαλαρά υψόμετρα, έτσι για ζέσταμα. Ξεκινάμε λοιπόν, με πολύ εκδρομική διάθεση, πετσετούλες, αντιηλιακό και το χάρτη σημαία (ο οποιός είναι ο καλύτερος χάρτης που αγοράσαμε ποτέ… δεν χαθήκαμε αυτή τη φορά). Εχθρός πρώτος ο χωματόδρομος, έχω στυλώσει τα πόδια μου και αρνουμαι να πάω ποδηλατώντας, στα αυτιά μου έχω τα λόγια του ποδηλατά, “αυτό δεν είναι σαν το άλλο σου ποδήλατο, κοιτα να το πας στη Νάξο και να το ρημάξεις, αυτό είναι για να τρέχει στην άσφαλτο…”. Τελικά πείθομαι (σίγουρη ότι μόλις σφράγισα εισητήριο για την κόλαση) και εκτελώ το νούμερο “ποδηλασία χωρίς να σπάσεις τα αβγά”, “ποδηλασία και άπνοια” για τα 500μέτρα που με χωρίζουν από την άσφαλτο (ο θεός να την κάνει).

 

Ο κακός τύπος που αναφέρω παραπάνω, αποφασίζει ότι περνάω εκπαίδευση εισαγωγής στα ποδηλατικά ΟΥΚ και με πάει απο ότι λακούβα, σχάρα και χώμα βρεί. Κατά καιρούς ακούω εγκωμιαστικά σχόλια και αισθάνομαι σαν μαιμού σε τσίρκο αλλά μετά από 8χλμ φτάνουμε στην πόλη της Νάξου και αναβάλω τη δολοφονία του προσωρινά. Οι κάτοικοι ευγενέστατοι στο να μας δείξουν το δρόμο αλλά όλοι με την περιέργεια στο τέλος “μα είναι μακρυά βρε παιδιά”. Όσο σκέφτομαι το ψιλοαυτάρεσκο χαμογελάκι – τί είναι 36χλμ- θέλω να με φασκελώσω να μη με ματιάσω. Στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής βέβαια παρά το ανέβα – κατέβα είχα φτερά στα πετάλια μου. Ο Ιβάν αποδείχτηκε θηρίο και έχοντας βρει έναν καλό ρυθμό πήγαινα σφαίρα. Οι σωστές στάσεις για νερό και τσιμπολόγημα βοήθησαν πολυ την κατάσταση.  Στο μοναδικό χωριό το οποίο διασχίσαμε μας κοίταγαν λίγο περίεργα όταν είπαμε τον προορισμό μας αλλά εμείς ακάθεκτοι κάτι σαν 2 από τους 300 ένα πράγμα συνεχίσαμε. Για να βγούμε απο το χωριό είχε μια κατηφόρα από τσιμέντο γεμάτη κρατήρες, νομίζω ότι άκουγα το ποδήλατο να με βρίζει αλλά ήταν στα γερμανικά οπότε έκανα το κορόιδο. Στο επόμενο κομμάτι της διαδρομής πήρα την εκδίκηση μου αφήνοντας το Γιώργο πίσω και κάνοντας πετάλι σα δαιμονισμένη… χεχε. Βέβαια αυτό ήταν βλακώδες γιατί κούρασα πολύ τα πόδια μου αλλά για πρώτη φορά δεν είμουν ο αδύναμος κρίκος πάνω στο τρακτέρ και παρασύρθηκα. Μετά από ένα καλό κατηφορικό κομμάτι και με το ρολόι να δείχνει 3 ήρθε η ώρα της τιμωρίας. Το όνομα αυτής Αναθεματίστρα!!! 

Δεν ξέρω αν το βουνό μου φάνηκε τόσο πολύ επειδή είχαμε ποδηλατίσει ήδη πολύ αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι που ήταν η παραλιακή χαλαρή διαδρομή που μου είχε τάξει αυτός ο ύπουλος τύπος που είχε μείνει κάπου στο βάθος (να μην ξεχνιόμαστε… χεχε). ΚΑΙ ανέβαινα, ανέβαινα ώσπου είπα να μασήσω την περηφάνια μου και να σταματήσω για λίγο, αμ δε, κατάρα στους τουρίστες, κατέβαιναν σαν ορδές του Αττίλα στο αντίθετο ρεύμα. Όλοι με τα νοικιασμένα ποδηλατάκια τους (μπράβο τους, όμως) και με τέτοιες εκδηλώσεις ενθουσιασμού στη θέα μου που ένιωσα λες και έτρεχα στο Tour de France. Πως να απογοητεύσεις τόσους ξαφνικούς θαυμαστές, σκάσε και κάνε πετάλι. Μόλις με προσπέρασε ο τελευταίος συνομιλούσα πια με την άσφαλτο ελπίζοντας ότι η κορυφή της ανηφόρας που ανέβαινα ήταν η τελευταία. Και ΝΑΙΙΙΙΙΙ ήταν, θα έβλεπα την κατηφόρα της Αναθεματίστρας επιτέλους. Αφέθηκα να κατέβω με το ελάχιστο φρένο – πόσο χαζή μπορεί να είμαι?- και σε μία γλυκήτατη λακούβα παραλίγο να γίνω ιπτάμενη και να κατέβω με downhill. Mετά από αρκετή ώρα κατηφορας και τον Απόλλωνα να μην φαίνεται πουθενά σταμάτησα να περιμένω το Γιώργο σίγουρη πως έχουμε χαθεί (παλιά μας τέχνη κόσκινο). Σύμφωνα με το χάρτη μια χαρά πηγαίναμε αλλά είχαμε ακόμα. Δυστυχώς πια νερό δεν είχαμε οπότε η ανάγκη να φτάσουμε ήταν επιτακτική. Τα χαρμόσυνα νέα μας τα έδωσαν 2 τουριστάκια με ένα σκούτερ λίγο παρακάτω, που μας είπαν οτι ο προορισμος μας έχει τα πάντα και είναι κοντά. Αυτό έγινε στον Κούρο αλλά από την πείνα και τη δίψα παρακάμψαμε τον αρχαιολογικό χώρο (εννοείται ότι μετάνιωσα πικρά) και κατεβήκαμε κουτρουβαλώντας σχεδόν. Η αλήθεια είναι ότι το χωριό και η παραλία είναι απίστευτο θέαμα από ψηλά, σαν καρτ-ποστάλ. Το νερό μάλλον ήταν κρύο αλλά μετά από τόση κούραση, ιδρώτα και ζέστη ήταν βάλσαμο. Αντίστοιχα ιαματική ήταν και η μακαρονάδα και το κρασί αλλά το πλήρωσα μετά... κλαψ! Κάναμε τις προμήθειες της επιστροφής, ήπιαμε το εσπρεσάκι μπας και χωνέψουμε και ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε. Το πρώτο κομμάτι για μένα ήταν εφιαλτικό. Δεν είχα χωνέψει και πάλι καλά που δεν μου βγήκε απο τη μύτη.

 

Δεν ξέρω αν ήταν οι κατάρες του Γιώργου που του έριξα στα αυτιά στο πήγαινε, αλλά στο έλα ήμουν σκουλίκι και σερνόμουν στην άσφαλτο. Μετά την Αναθεματίστρα, πήρα τα ίσια μου αλλά τώρα έπρεπε να προλάβουμε τη νύχτα που πλησίαζε. Δεν θυμάμαι πολλά από τη διαδρομή, μόνο ότι κάποιες στιγμές αναρωτιόμουν αν όντως εμείς είχαμε ανέβει όλα αυτά που κατεβαίναμε στην επιστροφή και φούσκωνα σαν το παγώνι…. Πρέπει να είμαστε στο “σεμνά και ταπεινά” τελικά γιατί μετά έρχεται το ξεφούσκωμα. Κοινώς κάποια στιγμή νύχτωσε. Πίσσα σκοτάδι, βουνό, το φεγγάρι χαμηλά ακόμα, τι να σου κάνει ένα λεντάκι μπροστά, το κράνος των ανθρακορύχων ήθελα. Με το κουρσάκι να φοβάμαι τις λακούβες που δεν βλέπω, τα κλαδιά που απλώνουν στο δρόμο και νομίζω ότι θα με αρπάξουν, τα κουδουνάκια από τα γίδια και τα πρόβατα που είναι πια μυθικά τέρατα στο σκοτάδι και τα –ελάχιστα, έστω- αυτοκίνητα που βλέπουν ξαφνικά δύο τρελούς να κάνουν πετάλι να σε λούζουν με τους προβολείς και να καταλαβαίνεις επιτέλους πως νιώθει ένα ελάφι στην εθνική. Νομίζω ότι μια ελαφριά κρίση πανικού την έπαθα αλλά εισπνοή-εκπνοή την καταπολέμησα. Για κανένα μισάωρο το πηγα περπατώντας και απείλησα αρκετές φορές εκείνο τον τύπο (αυτόν που το έβρισκε φυσικό να ποδηλατούμε μέσα στο μαύρο έρεβος…) ότι θα τον σκοτώσω μόλις φτάσουμε και ότι δεν θα του ξαναμιλήσω ποτέ και άλλα hard core που δεν γράφονται (κάποια δεν τα είπα, ευχαριστιόμουν νοσηρά που τα σκεφτόμουν και ψιλοηρεμούσα). Αφού βαρέθηκα το να προσπαθεί να με πείσει οτι μπορώ, ανέβηκα στον Ιβαν και έκανα ότι μπορούσα, τάζοντας σε ότι θεότητα μου ερχόταν, ότι μου ερχόταν (αν μπορει κάποιος να σκεφτεί τρόπο να ανάψω μια λαμπάδα στον Απόλλωνα, ας το πει). Το ποδήλατο εντέλει θα με κάνει βαθιά θρησκευόμενη, άσε που θα δουλεύω για να βγάζω τα τάματα!!! Στα πρώτα φώτα σκέφτηκα να σταματήσω και να φιλήσω την άσφαλτο αλλά προτίμησα να συνεχίσω σφαίρα μέσα από τη χώρα για το Μάραγκα. Πάτησα σχάρες, λακούβες, έκανα σπρίντ στο χωματόδρομο, πέρασα την πλακόστρωτη είσοδο στο camping και αν δεν με σταμάταγε ο Γιώργος θα είχα πέσει στο χαντάκι που κάλυπταν κάτι σιδερένιες σχάρες, από αυτές που ρουφάνε λάστιχο και στραβώνουν ζάντα στο επιτόπου (τρέμω τη στιγμή που θα περάσω από τον ποδηλατά να του ρίξει μια ματιά, ουπς!). Νομίζω ότι όλοι αναγνωρίζετε οτι το παραπάνω ήταν υστερική κρίση η οποία συνεχίστηκε με κανένα μισάωρο γέλιου μέχρι που έπεσα ξερή.

Οσο περισσότερο κάνεις εκδρομές με το ποδήλατο τόσο περισσότερα πράγματα αντιμετωπίζεις. Φυσικά ΔΕΝ ποδηλατούμε σε επαρχιακούς δρομους νύχτα  αλλά μπορεί να κάνεις κακό υπολογισμό, όπως εμείς, Αν δεν εισαι προετοιμασμένος για τη νύχτα (ανακλαστικό γιλέκο, μεγάλο φως για να βλέπεις και οτι άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα…) καλύτερα κοιμήσου στην παραλία και γύρνα το πρωί. Ενα λάστιχο θα μπορούσε να μας αφήσει στο πουθενά, μεζέ για τα τσοπανόσκυλα (αν και όσα συναντήσαμε ροχάλιζαν και έδιωχναν μύγες με τις ουρές τους). Παρά τα λάθη, που δεν θα επαναλάβουμε, ήταν μια ωραία διαδρομή και ανυπομονώ να επιστρέψουμε στη Νάξο γιατί έχουμε αφήσει ανοιχτό λογαριασμό με την διαδρομή για την Απείρανθο.