Ζωή - ποδήλατο

Ήταν Πάσχα στο Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών και η Altermatt οδηγούσε το ιδιότυπο ταξί της, με πετάλια αντί για κινητήρα, προσπαθώντας να κερδίσει το μεροκάματό της. Φορούσε ένα πορτοκαλί αποκριάτικο κοστούμι και δυο λαγουδένια αυτιά, λόγω των ημερών. Αναμφίβολα κάτι τέτοιο το προσέχει κανείς, όπως και να το κάνουμε τεράστιοι πορτοκαλί λαγοί που να κάνουν ποδήλατο δεν υπάρχουν και πολλοί τριγύρω...
Ο Edward Cespedes-Rodriguez δεν την είδε όμως παρά μονάχα όταν βρέθηκε πεσμένη - αιμόφυρτη στην άσφαλτο. Τότε φρέναρε και κατέβηκε να δει τι είχε συμβεί. Βλέποντας τι είχε προκαλέσει, με αναπνοή που βρομούσε αλκοόλ, της πρόσφερε βοήθεια. Όχι να την συνοδέψει σε νοσοκομείο πάντως όπως ίσως φανταστήκατε, της πρόσφερε 100 δολάρια για να μην καλέσει την αστυνομία. Εκείνη αρνήθηκε, εν τω μεταξύ κάποιοι οδηγοί βγήκαν από τα αυτοκίνητα τους για να δουν τι συνέβαινε και ο συμπαθής οδηγός, έγινε ο ίδιος λαγός, με το αυτοκίνητό του.
Σημαντικό στο ατύχημα ήταν εξάλλου να μην έχει ο ίδιος κυρώσεις και όχι η υγεία ενός ανθρώπου χτυπημένου στην άσφαλτο.
Ο Edward συνελήφθη και οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Η ποινή του αρχικά, για εγκατάλειψη τροχαίου ήταν 5 μέρες φυλάκιση, η οποία άλλαξε σε 25 ώρες κοινωνική υπηρεσία, κάτι που ο δικηγόρος του χαρακτήρισε ως “ακόμα πιο σκληρή ποινή”.
Και τελικά αναρωτιέμαι. Πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή; Η αδιαφορία ενός ανθρώπου που παρατάει κάποιον χτυπημένο στην άσφαλτο για να αποφύγει τις κυρώσεις, με βάση ποια κριτήρια ποινικοποιείται; Κάθε ένας που συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο, θα ξέρει πια στο Όρεγκον πως θα καταδικαστεί στο σκληρό μέτρο των 25 ωρών κοινωφελούς εργασίας;
Και τέλος... αν κάποιος δεν βλέπει έναν τεράστιο πορτοκαλί λαγό να κάνει ποδήλατο, τότε τι μπορεί να μας κάνει ορατούς στους οδηγούς;