Ζωή - ποδήλατο

Mέσα στο μυαλό μου ο Πόρος ήταν ένα μικρό (πολύ μικρό όμως…) επίπεδο νησί ! Ξεκίνησα την εκδρομή με την εντύπωση ότι είχα μπροστά μου λίγα και εύκολα χιλιόμετρα. Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε με το καλημέρα σας. Τα αρχικά 5 χλμ έχουν κάτι ύπουλες ανηφόρες με μεγάλες κλίσεις που εμφανίζονται απο το πουθενά, ευτυχώς πολύ μικρές σε διάρκεια. Αν το ποδήλατο έχει λάστιχα τρακτέρ και ανάρτηση που δεν κλειδώνει, όπως το δικό μου, φλερτάρεις έντονα με την ιδέα να γυρίσεις πίσω και να παραγγείλεις καφέ με ασορτί ξαπλώστρα. Για να μην γκρινιάζω όμως, το πράγμα στρώνει μετά. Συνεχόμενη κλίση στο δρόμο, αλλά βατή, βρίσκεις το ρυθμό σου και με το σωστό δίσκο και ταχύτητα αρχίζεις να ευχαριστιέσαι ότι υπάρχει γύρω σου. Όταν έπαψε η γλώσσα μου να είναι δεμένη γραβάτα και η αναπνοή μου να θυμίζει τον Darth Veider, άρχισα να χαζεύω τριγύρω. Εκπληκτική θέα στα περισσότερα κομμάτια, πεύκα παντού και αυτοκίνητα ούτε για δείγμα. Τί άλλο να ζητήσεις?
Φυσικά μπορείς να ζητήσεις λίγο νερό, γιατί δεν θα βρείς πουθενά να αγοράσεις. Επίσης ένα ποδηλατάδικο, αφού πιά καταλαβαίνεις ότι το ποδήλατο σου, ίσως από κακές δικές σου αλλαγές, ίσως επειδή δεν είναι φτιαγμένο για τέτοια χρήση, διαμαρτύρεται, πετάει την αλυσίδα, αρνείται να αλλάξει δίσκο και κάνει κάθε πιθανό ήχο για να σε τρομάξει! Λίγο μετά το Ναό του Ποσειδώνα υπάρχει κάτι σαν φυλάκιο της Πυροσβεστικής. Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα μετά από χλμ και νομίζω ότι αν είχα σταματήσει θα είχα μάθει εγκαίρως ότι είχα χάσει τη διασταύρωση για την παραλία που θέλαμε να πάμε. (σας θυμίζει κάτι? Και στην Αίγινα χαθήκαμε… βάλτε και καμιά ταμπέλα)