Ζωή - ποδήλατο

Η διαδρομή Πόρος – Λιμανάκι της Αγάπης – Ρώσικος Ναύσταθμος
Πρόκειται για μια μικρή διαδρομή (4+ χλμ) με κάποιες πολύ μικρές σε διάρκεια ανηφόρες και κατηφόρες, καθ όλο το μήκος της. Ξεκινήσαμε από το λιμάνι και ακολουθήσαμε τον δρόμο στα αριστερά μας. Καλό είναι να αγοράσετε νεράκι (κι ας επαναλαμβάνομαι) και ισοτονικά από κάποιο από τα μίνι μάρκετ που θα συναντήσετε. Προσοχή όμως, κάποια εφαρμόζουν ένα δικό τους... θερινό ωράριο και κλείνουν στις δύο το μεσημέρι! Ε, ναι, η ζωή εκεί είναι από πολλές απόψεις πιο ανθρώπινη από την δική μας... 

Στο γεφυράκι που συναντήσαμε κάναμε πάλι αριστερά και ακολουθήσαμε έναν δρόμο γεμάτο ταβερνούλες, κυριολεκτικά πάνω στην θάλασσα, τις οποίες και τιμήσαμε το απόγευμα στην επιστροφή. Η αίσθηση της χαλάρωσης μετά από όλα τα ανηφορικά χιλιόμετρα που θα διανύαμε στην συνέχεια, κοιτώντας τον Πόρο (σαν καρτ-ποστάλ) από το... παραθαλάσσιο τραπεζάκι μας, με το κατάλληλο (ισοτονικό φυσικά) ουζάκι, ήταν ανεκτίμητη!
Η πρώτη παραλία που συναντήσαμε είναι πολύ μικρή και σχετικά κοντά, χωρίς κάτι το αξιοσημείωτο. Η δεύτερη είναι το λιμανάκι της αγάπης. Μέσα στα πεύκα, με μπαρ και ξαπλώστρες (αν σας αρέσουν αυτά τα πράγματα) και αρκετό κόσμο. Η ιδέα της εμπορευματοποίησης και η πολυκοσμία μας κακοφάνηκαν και δεν την επισκεφτήκαμε. 

Η τρίτη παραλία με τα ερείπια του ρώσικου ναύσταθμου και μια κατεστραμμένη ξύλινη εξέδρα που μπαίνει μέσα στο νερό, είναι πολύ συμπαθητική, αλλά σε κάποια σημεία ο βυθός της είναι σαν βούρκος, σαν να έχει πιάσει γλίτσα... Από εκεί θα έχετε θέα σε ένα νησάκι μια σταλιά, γεμάτο πεύκα, με ένα μόνο εκκλησάκι στο κέντρο του. Το νησάκι έχει το σχήμα της καρδιάς αν το δει κανείς από ψηλά.

Η διαδρομή Ρώσικος Ναύσταθμος – Ναός του Ποσειδώνα
Μετά τον Ρώσικο Ναύσταθμο, συναντήσαμε μια πολύ μικρή παραλία, αρκετά ήρεμη. Αυτή είναι και η τελευταία φορά που θα κατεβαίναμε στο επίπεδο της θάλασσας, μέχρι να φτάσουμε στο Ασκέλι, στο τέλος της διαδρομής μας, επομένως αν θέλετε να βουτήξετε, κάντε το! Από εκείνο το σημείο και μετά, αρχίζει η ανηφόρα.

Στην αρχή η κλίση είναι απότομη και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε σε ένα σημείο της για να πάρουμε ανάσα και να πιούμε λίγο νερό. Η ταλαιπωρία μας κράτησε ένα περίπου χιλιόμετρο, μέχρι να βγούμε στο βόρειο τμήμα του νησιού. Μετά η ανηφόρα γλύκανε και – αν και κάναμε πετάλι για πολλά χιλιόμετρα σε δρόμο με κλίση – δεν μας κούρασε ιδιαίτερα. Ίσως πάλι αυτά τα πρώτα μέτρα να μας φάνηκαν έτσι βάρβαρα επειδή είμασταν σχετικά κρύοι και μετά να βρήκαμε τον ρυθμό μας. Όπως και να 'χει, αν στην αρχή κουραστείτε, μην το βάλετε κάτω! Ο δρόμος που θα ανηφορίζει μέσα στο πευκοδάσος και η θέα που προσφέρει είναι ανεκτίμητα! Να ενυδατώνεστε συχνά και να προφυλαχθείτε από τον ήλιο με ένα καπέλο (αν δεν φοράτε κράνος).

Στον δρόμο θα συναντήσετε κάποια σπιτάκια και για κάποιο διάστημα θα έχετε θέα έναν καταπράσινο κάμπο, για να ξεχάσετε τους φλεγόμενους μηρούς σας. Μικρές κατηφόρες θα δώσουν την θέση τους σε μεγάλες ανηφόρες και ίσως να χρειαστεί να αλλάξετε δίσκους συχνά.
Κάποια στιγμή θα φτάσετε σε μια διασταύρωση, στην οποία υπάρχει μια ταβέρνα ονόματι “παράδεισος” και εκεί ξεκινά μια μεγάλη κατηφόρα που καταλήγει στην παραλία Βαγιωνία, μια παραλία στην οποία υπάρχουν ερείπια μιας “βυθισμένης πολιτείας”, τουλάχιστον σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό... Γιατί εμείς, αν και ξεκινήσαμε για να πάμε στην παραλία αυτή, διαβάσαμε λάθος την πινακίδα στην διασταύρωση -η οποία δεν ήταν τοποθετημένη στη διασταύρωση – ίσως να ήταν πολύ εύκολο κάτι τέτοιο και ο δήμος αποφάσισε να την βάλει πιο μέσα στον δρόμο, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουμε τον δρόμο για τον ναό του Ποσειδώνα, πιστεύοντας πως σε κάποιο σημείο θα έστριβε δεξιά...

Ο ναός του Ποσειδώνα στον οποίο και φτάσαμε... δεν υπάρχει! Κάποιες τετράγωνες πέτρες μονάχα, ούτε καν ένας κίονας να πεις, αλλά με ένα πολύ γραφικό εκκλησάκι δίπλα του, με θέα στον Πόρο. Δεν αξίζει η στάση και καλό είναι να μην σταματήσετε και χάσετε τον ρυθμό σας, καθώς σας απομένουν κάποια μέτρα ανηφόρας ακόμη...

Η κατάβαση!
Δεν θα ακουμπήσετε πετάλι και δεν θα σας μείνουν τακάκια. Η κατηφόρα είναι η χαρά του μικρού παιδιού, λίγη προσοχή χρειάζεται μονάχα σε κάποιες στροφές που είναι απότομες και να μην υπερεκτιμήσετε τον εαυτό σας, εκτός κι αν θέλετε να συνδυάσετε το ποδήλατο με το ανεμόπτερο, σε ένα σπορ δικής σας έμπνευσης. Το σώμα σας θα δεχτεί με χαρά το αεράκι και την ταχύτητα δίχως κόπο ώσπου πριν να το καταλάβετε, θα έχετε φτάσει στο Ασκέλι, ανατολικά του Πόρου!

Απέναντι στον Γαλατά

Από το λιμάνι του Πόρου πήραμε το καραβάκι για τον Γαλατά, ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριουδάκι απέναντι από το νησί. Το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 2 ευρώ και διαρκεί... 5 λεπτά! 

Πριν προλάβουμε να δέσουμε τα ποδήλατα για να μην μας κυλήσουν στο καραβάκι, είχαμε φτάσει και έπρεπε να τα λύσουμε. Ο Γαλατάς δεν έχει τίποτα το όμορφο, ακόμα και η παραλιακή διαδρομή για το λεμονοδάσος δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, το δε λεμονοδάσος δεν έχει καμιά ιδιαίτερη λεμονιά. Μόνο ελιές μέχρι όπου φτάνει το μάτι και κάτι προβατάκια. Αλλά ακόμα και εκεί, όρεξη να υπάρχει, μπορείτε να κάνετε πικνικ με θέα το μπούρτζι. 
Αν εξαιρέσουμε το πικνικ πάντως, ο Γαλατάς έχει ήδη ξεχαστεί...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συμπέρασμα

Η αλήθεια είναι ότι μας πήγαν πολλά πράγματα στραβά. Το νερό που τελείωνε στις ανηφόρες του Πόρου, η πινακίδα που κάναμε λάθος και χάσαμε την παραλία της Βαγιωνίας, η μεσαία τριβή που παραπονιούταν και δεν μας επέτρεψε να ανέβουμε την Κυριακή την ίδια διαδρομή αφού έπρεπε να αποφύγουμε γενικά τις ανηφόρες... Αλλά οι βόλτες με το ποδήλατο μπορεί να έχουν και τα αρνητικά τους, μια περιπέτεια είναι εξάλλου... Η γεύση που μας έμεινε από τον Πόρο σήμερα, μέσα στους τοίχους του γραφείου, είναι η γλυκιά γεύση της ικανοποίησης της θέας από το βόρειο τμήμα του νησιού, ο ιδρώτας που έσταζε πάνω στο ποδήλατο, το μπάνιο στην θάλασσα, το πικνικ στις ελιές και το απίστευτο ταβερνάκι πάνω στο κύμα... Ακόμα κι αν είστε αρχάριοι, ο Πόρος θα σας κουράσει, αλλά θα σας ανταμείψει και αξίζει να το τολμήσετε.
Υ.Γ. Αν νοικιάσετε δωμάτιο, φροντίστε να βεβαιωθείτε ότι έχει ψυγείο, σε κάποια ξενοδοχεία θεωρείται μάλλον... optional! :)