Ζωή - ποδήλατο

Mέσα στο μυαλό μου ο Πόρος ήταν ένα μικρό (πολύ μικρό όμως…) επίπεδο νησί ! Ξεκίνησα την εκδρομή με την εντύπωση ότι είχα μπροστά μου λίγα και εύκολα χιλιόμετρα. Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε με το καλημέρα σας. Τα αρχικά 5 χλμ έχουν κάτι ύπουλες ανηφόρες με μεγάλες κλίσεις που εμφανίζονται απο το πουθενά, ευτυχώς πολύ μικρές σε διάρκεια. Αν το ποδήλατο έχει λάστιχα τρακτέρ και ανάρτηση που δεν κλειδώνει, όπως το δικό μου, φλερτάρεις έντονα με την ιδέα να γυρίσεις πίσω και να παραγγείλεις καφέ με ασορτί ξαπλώστρα. Για να μην γκρινιάζω όμως, το πράγμα στρώνει μετά. Συνεχόμενη κλίση στο δρόμο, αλλά βατή, βρίσκεις το ρυθμό σου και με το σωστό δίσκο και ταχύτητα αρχίζεις να ευχαριστιέσαι ότι υπάρχει γύρω σου. Όταν έπαψε η γλώσσα μου να είναι δεμένη γραβάτα και η αναπνοή μου να θυμίζει τον Darth Veider, άρχισα να χαζεύω τριγύρω. Εκπληκτική θέα στα περισσότερα κομμάτια, πεύκα παντού και αυτοκίνητα ούτε για δείγμα. Τί άλλο να ζητήσεις?
Φυσικά μπορείς να ζητήσεις λίγο νερό, γιατί δεν θα βρείς πουθενά να αγοράσεις. Επίσης ένα ποδηλατάδικο, αφού πιά καταλαβαίνεις ότι το ποδήλατο σου, ίσως από κακές δικές σου αλλαγές, ίσως επειδή δεν είναι φτιαγμένο για τέτοια χρήση, διαμαρτύρεται, πετάει την αλυσίδα, αρνείται να αλλάξει δίσκο και κάνει κάθε πιθανό ήχο για να σε τρομάξει! Λίγο μετά το Ναό του Ποσειδώνα υπάρχει κάτι σαν φυλάκιο της Πυροσβεστικής. Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα μετά από χλμ και νομίζω ότι αν είχα σταματήσει θα είχα μάθει εγκαίρως ότι είχα χάσει τη διασταύρωση για την παραλία που θέλαμε να πάμε. (σας θυμίζει κάτι? Και στην Αίγινα χαθήκαμε… βάλτε και καμιά ταμπέλα)
Η Λουκρητία ήταν σταματήμενη αρκετά πίσω για να τραβήξει φωτογραφίες και ήμουν ελεύθερη να χαθώ άνετα στην ενδοχώρα, όπως και έγινε! Αν όμως είχα πάρει το σωστό δρόμο μάλλον θα είχα χάσει το πιό ωραίο κομμάτι της διαδρομής. Ο δρόμος ουσιαστικά διασχίζει το πευκοδάσος, είσαι μόνος σου σε μια άσφαλτο στο πουθενά. Σαν γνήσιο τέκνο της πόλης πρέπει να ομολογήσω ότι σε κάποιο σημείο άρχισα να αγριεύομαι από την απουσία γνώριμων ήχων (κόρνες, ανταλλαγή γαλλικών μεταξύ οδηγών, μαρσαρίσματα και σουξέ στη διαπασων) και περίμενα να πεταχτεί κάποιος ψυχοπαθής με πριόνι, όπως στα αμερικάνικα θριλεράκια. Οπότε έκανα το αναμενόμενο, κατέβηκα σφαίρα γιατί πιά είχα μπει στο κατηφορικό κομμάτι και σταμάτησα σε ένα πλάτωμα για να περιμένω τη Λουκρητία. Λίγο μετά κατηφορίζαμε παρέα, με τα τακάκια μου να φλέγονται γιατι αλλιώς σε κάποιες στροφές θα γινόμουν ντεκόρ στην χλωρίδα του νησιού, για να συναντήσουμε επιτέλους μια διασταύρωση. Δεύτερο φυλάκιο της Πυροσβεστικής, χαίρομαι που προσέχει κάποιος αυτά τα πανέμορφα πεύκα, αλλά άσχημα τα νέα, έχουμε χάσει κατά πολύ το σημείο που έπρεπε να στρίψουμε, γκρρρρρ! Εχοντας πια μόνο μισό λίτρο νερό, επιλέγουμε παμψηφει το δρόμο της κατηφόρας και του γυρισμού.
Η κατηφόρα μας ξαναέβγαλε στο αρχικό σημείο χωρίς την αναμενόμενη βουτιά και με την απίστευτη απόφαση να ξανακάνουμε τα μαρτυρικά πρώτα χλμ ξανά για να βρούμε παραλία. Η αλήθεια είναι ότι τώρα που ήξερα τι με περίμενε το έκανα πολύ πιο εύκολα αλλάζοντας εγκαίρως δίσκους και ταχύτητες. Επιμένω όμως ότι κινούμαστε από καθαρό ποδηλατικό μαζοχισμό και όλο και κάποιο συρματόσχοινο έχουμε λασκαρισμένο. Η κατάβαση στο Ρώσικο Ναύσταθμο έγινε πολύ τρυφερά (εγώ να σέρνω το Συλβέστρο αγκαζέ) γιατί ο χωματόδρομος με τις πέτρες παρότι κατάλληλος για τα λάστιχα μου, μου θύμισε ράμπα εκτόξευσης και ήδη είμουν πολύ κουρασμένη. Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι έπρεπε να το είχα κατέβει (εύκολο ήταν) και να είχα μπει και στο μάτι της Λουκρητίας που στην άσφαλτο μου ρίχνει μόνιμα στα αυτιά! Το μπανάκι βοήθησε να ξεπλυθεί λίγο η κούραση, όπως και ο μισάωρος ύπνος (κώμα, είναι πιο ακριβές) ώστε να καταφέρω να ανέβω πάλι στο ποδήλατο με σκοπό την αναζήτηση τροφής. Κάτι ξέρουν οι σοβαροί ποδηλάτες που παίρνουν παστελάκια και τρώνε κατά τη διάρκεια. Στις 7.30 πια, μπορούσα να φάω και τις ζάντες από την πείνα. Το σίγουρο με τον Πόρο είναι ότι βρήκαμε καλό φαί πάντως…. Όλη η μέρα απέκτησε νόημα μπροστά την τηγανητή φέτα με σουσάμι!
Απλά συμπεράσματα:
Δεν ξεκινάς τέτοια διαδρομή 3.00 το μεσημέρι με μονο 2 λίτρα νερό, εκτός αν θές Α) να πάθεις αφυδάτωση Β) να κάνεις πρωτοποριακή δίαιτα και Γ) να μονομαχήσεις για το τελευταίο μισόλιτρο με αμφίβολα αποτελέσματα.
Δεν ξεκινάς τέτοια διαδρομή αν δεν είσαι σίγουρος ότι το ποδήλατό σου είναι σε άριστη κατάσταση γιατί αλλιώς μπορείς να βρεθείς σε πολύ δυσάρεστη θέση (να κλαις τη μεσαία σου τριβή την επόμενη μέρα, να καταριέσαι της ανηφόρες και την άτιμη κοινωνία και να μπορείς με το ζόρι να κανεις 10χλμ στο ίσιωμα).
Πολύ σημαντικό το αντιηλιακό για να μην προσθέσεις εγκαύματα στους πονεμένους σου μυς και ένας χάρτης της προκοπής γιατί οι τουριστικοί είναι απο το χιλιαεννιακόσια λάσπη και τελείως ανακριβείς!!!
Το ηθικό δίδαγμα:
Όταν δεν είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος απλά θα κουραστείς πολύ περισσότερο!!!
Αλλά όπως και να ‘χει μπορείς να το διασκεδάσεις, ακόμα και αν ο τυπος με το κουρσάκι μοιάζει να σε κοροιδεύει για τα 9.5χλμ/ώρα με τα οποία ασθμαίνοντας ανεβαίνεις την ανηφόρα, ακόμα και αν το ποδήλατο σου ακούγεται σαν idustrial metal band (και οχι απο τις καλές), ακόμα και αν χρειαστεί να κατέβεις και να το πάρεις στα χέρια (στο σωστό σημείο, πριν απλά πέσεις ξερός).
Και μην ξεχνάτε, ρωτήστε τον πυροσβέστη, το γιδοβοσκό ακόμα και τις νύμφες του δάσους (άμα τις πετύχετε) για το δρόμο γιατί με τις ταμπέλες δε θα δείτε προκοπή!