Ζωή - ποδήλατο

Τα γεγονότα

Στις 15 Οκτωβρίου η αστυνομία βρήκε τον Andre Steed, 40 χρονών, πεσμένο και αιμόφυρτο στο οδόστρωμα. Σύμφωνα με μάρτυρες χτυπήθηκε από ποδήλατο και ο ποδηλάτης εγκατέλειψε τον τραυματία και έφυγε. Λίγες ώρες αργότερα ξεψυχούσε στο νοσοκομείο.
Την ίδια περίοδο οι εφημερίδες της Φιλαδέλφεια στις ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο στους ποδηλάτες με αφορμή άλλο ένα θανάσιμο δυστύχημα με θύμα τον 78χρονο Tom Archie, και αυτός χτυπημένος από ποδηλάτη. Την προηγούμενη ημέρα, ένας φοιτητής νοσηλευτικής σε πανεπιστήμιο της ίδιας πολιτείας βρισκόταν χτυπημένος από ποδήλατο και ακόμα και σήμερα δηλώνει πως υποφέρει από προβλήματα ακοής και πονοκεφάλους.
Το κλίμα που ήταν ήδη έντονο, φούντωσε ακόμα περισσότερο από συχνές καταγγελίες πεζών που είχαν συγκρουστεί με ποδηλάτες και απαιτούσαν από την πολιτεία να λάβει κάποια μέτρα.

Το νομοθετικό πλαίσιο που δημιουργείται

Τα μέτρα που σκέφτεται το δημοτικό συμβούλιο είναι λίγο χαζά, αλλά είναι ενδεικτικά του που οδηγούμαστε. Το πρώτο από αυτά είναι η χρηματική αύξηση του προστίμου για όποιον ποδηλατεί πάνω σε πεζοδρόμιο, από $10 σε $300, την ποινικοποίηση όσων φορούν ακουστικά την ώρα που κάνουν ποδήλατο με ένα αντίστοιχο πρόστιμο $300 και τέλος, πρόστιμο $1000 σε όσους οδηγούν ποδήλατα χωρίς φρένα.
Σε αντίστοιχο άρθρο είδα πως η ίδια πολιτεία προσανατολίζεται στην δημιουργία αυτοκόλλητης πινακίδας που θα δίνεται από την αστυνομία με την καταβολή $20, με σκοπό την καταχώρηση σε μητρώο όλων των ποδηλάτων, κάτι που θα βοηθούσε στην αναγνώριση όσων εμπλέκονται σε ατυχήματα και το “σκάνε” (hit and run).

Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα με το πρώτο μέτρο, τα πεζοδρόμια ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στους πεζούς και οποιοδήποτε άλλο όχημα δυσχεραίνει την μετακίνησή τους ή θέτει σε κίνδυνο την ασφάλειά τους, είτε ποδήλατο, είτε αυτοκίνητο, είτε μηχανάκι, θα έπρεπε να υποστεί κυρώσεις και μάλιστα βαρύτατες.  
Η ποινικοποίηση της χρήσης ακουστικών δεν έχει λογική, την στιγμή μάλιστα που στους οδηγούς των μηχανοκίνητων οχημάτων ενθαρρύνεται με την χρήση bluetooth ακουστικών, ακόμα κι αν - αποδεδειγμένα - μειώνει την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται και να αντιδρούν.
Το τελευταίο είναι λίγο μετέωρο και καθόλου συγκεκριμένο, αφού υπάρχουν τα ποδήλατα των πιτσιρικάδων από τα οποία μπορεί κανείς να αφαιρέσει τα φρένα (τα γνωστά μας bmx) αλλά και τα fixed στα οποία το πετάλι κρατάει κόντρα, λειτουργώντας στην πραγματικότητα σαν φρένο. Και τέλος, δε νομίζω να ευθύνεται για τα δυστυχήματα αυτά ένα ποδήλατο που ήθελε να φρενάρει αλλά δεν μπορούσε.

Μελλοντικοί κίνδυνοι για το ποδήλατο

Το θέμα δεν είναι τόσο οι νόμοι αυτοί καθ αυτοί, όσο η ανάγκη που παρουσιάστηκε για την ύπαρξη νομοθετικού πλαισίου. Επειδή η Αμερική είναι το δικό μας μέλλον, αφού την ακολουθήσαμε πιστά μέχρι στιγμής σε ότι αφορά στην ανάπτυξη του ποδηλάτου, και στην ανάπτυξη μιας παρόμοιας ποδηλατικής κουλτούρας κι επομένως μοιραία θα την ακολουθήσουμε και στα ατυχήματα. Και κάποια μέρα, θα την ακολουθήσουμε και στο νομοθετικό πλαίσιο που αρχίζει να δημιουργείται, το οποίο φυσικά θα καταλήξει να έχει εισπρακτικό χαρακτήρα. Ήδη σε ποδηλατικά forum, έχει συζητηθεί το αν ο ποδηλάτης θα έπρεπε να γνωρίζει τουλάχιστον τα σήματα πριν βγεί στον δρόμο. Εκεί - περιέργως - αυτό που μας σώζει είναι το ίδιο που μας περιορίζει σε πολλά άλλα θέματα, με κυριότερο την συμπεριφορά στον δρόμο των άλλων οδηγών απέναντί μας. Η νοοτροπία του “το ποδήλατο είναι ένα παιχνίδι”....

Με την αύξηση των ποδηλάτων στις πόλεις, η νοοτροπία αυτή θα αλλάξει όμως.

Δεν είμαι υπέρ κανενός καινούργιου νόμου, δεν πιστεύω καν πως ο νόμος είναι απαραίτητος για να συμπεριφέρεται κανείς ανθρώπινα. Δεν πιστεύω πως τα ποδήλατα δημιουργούν τόσο μεγάλο πρόβλημα ή ότι αποτελούν τόσο μεγάλο κίνδυνο για τους πεζούς σε μια πόλη. Πιστεύω ακράδαντα πως η μείωση των αυτοκινήτων θα επιφέρει μείωση των θανατηφόρων τροχαίων και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να στραφούμε στο ποδήλατο.