Ζωή - ποδήλατο

Ναι ρε φίλε, ζντάπ, έτσι έκανε η μπουνιά καθώς προσγειωνόταν στο κράνος του πολύχρωμου από έναν άλλο πολύχρωμο, μετά τον αγώνα εψές… Του 'φυγαν και κράνος και όλα δηλαδής, μπήκαν στην μέση να τους χωρίσουν, αυτοί πήγαν να πιαστούν τζέρσι με τζέρσι που λένε, μόνο το ΜΑΤ δεν είδα ρε φίλε να μπαίνουν μέσα να τους ραντίσουν με χημικά, για να τους ξεκολήσουν...

Στα λέω αυτά σήμερα, γιατί ψες δεν τα πήρα χαμπάρι, αλλά το απόγευμα βούηξε ο κόσμος, σαν γήπεδο της Νότιος Αφρικής βουβουζελόπληκτο έκανε… Πήρε θέση η ομοβροντία, ποιά ομοσπονδία ρε φίλε, ομοβροντία, ξέρω γω τι σου λέω, αφού την μπουμπούνισε και στους δύο το ίδιο. Δηλαδής, και καλά ο ρόκυ ο ποδηλάτης που επιτέθηκε, αλλά ο άλλος ο κακομοίρης και χρωστά και τον έδειραν από πάνω… Σαν συνταξιούχος μετά από πορεία στο Σύνταγμα σου λέει…

Όχι ρε φίλε, δεν μάθαμε γιατί τσακωθήκανε, αλλά σου λέει Ισπανός ο ένας, Πορτογάλος ο άλλος, μπορεί να πιάσανε καμιά ψιλοκουβεντούλα για τους Ρονάλντους και τους Βίγιες. Πάντως, μετά το χαράτσι της ομοβροντίας βγήκαν και ζητάγανε δημόσια συγνώμη ο ένας από τον άλλο. Τέτοιες αγάπες ούτε ο καουμπόης με τον Μανταδόρ, σαπουνόπερα μας το έκαναν το ματς…

Στα του αγώνα τώρα, ο Χαβαλές (σ.σ. Σαβανέλ) κέρδισε και το καταχάρηκα ρε φίλε, πολύ τον συμπαθώ δαύτον, είναι ο ίδιος που είχε κερδίσει την ημέρα που οι πολύχρωμοι έκαναν μπλοζόν στα δάση και αποφάσισαν να τερματίσουν με τα γυναικεία σίτυ με τα καλαθάκια για διαμαρτυρία. Τότε ρε φίλε είχα χαρεί γιατί σου λέει, δεύτερη νίκη στο Φράντζ' και θα φορούσε για πρώτη φορά στην ιστορία του την κίτρινη φανέλα, πως να μην χαρείς μετά… Και τότε στα τελευταία μέτρα όλο χαμογελούσε και κοιτούσε πίσω, να δει, μπορεί να είναι και όνειρο σου λέει, αλλά δεν ήταν όνειρο ρε φίλε, ήταν πρώτος στ' αλήθεια και χαιρόταν σαν πιτσιρίκι….

Σήμερις, πάλι πρώτος βγήκε και πάλι χαμογελούσε, τόσο πολύ που αναρωτιόσουν ρε φίλε αν πράγματις χαμογελάει ή αν πάει τόσο γλήγορα που ο αέρας του τραβά τα μάγουλα προς τα πίσω… Αλλά να στα πω από την αρχή να τα πιάσεις όλα.

Καμιά τριανταριά χιλιόμετρα πριν το τέρμα ήταν δεύτερος αυτός και πρώτος ένας συμπολύχρωμός του με αυτή την φανέλα της ανεμοβλογιάς που δίνουν σε όσους κοπανιούνται στα κοτρόνια των ανηφόρων και περνάν πρώτοι τις κορφές. Αλλά ο ανεμοβλογιάς δεν άντεχε, του έκανε μετά από λίγο νόημα να περάσει μπροστά. Και ξεκίνησε την επίθεσή του ο Χαβαλές, με πολύ χαβαλέ όμως, σηκώθηκε πάνω στα πετάλια κι άρχισε να ποδηλατεί με αυτόν τον τρόπο που έχουν οι πολύχρωμοι, που μοιάζει σα να χορεύουν στο κενό.

Από πίσω τον κυνηγούσε το γκντούπ με τα φαβορί κι έλεγα "να δεις που θα τον πιάσουν".

Αμ δε!

Τα χιλιόμετρα για το τέλος λιγοστεύαν και η διαφορά μεγάλωνε. Άρχισα να ανατριχιάζω ρε φίλε, λέω, λες; Κι ο κόσμος του φώναζε ρε φίλε, του έδινε κουράγιο κι αυτός όλο χαμογελούσε, λες και πήγαινε βόλτα ήταν. Κάποια στιγμή πέρασε και το αυτοκίνητο της ομάδας του και τον ραντίζαν με νερό, να αντέξει την ζέστη… Αλλά πως να μην χαμογελάει ρε φίλε, κάποια στιγμή είδα μια γαλλίδα νοικοκυρά ντυμένη στα ροζ, με τα μπικουτιά της και όλα της, σαν μασκότ ήταν, να χοροπηδάει και να χτυπάει παλαμάκια στην άκρη του δρόμου, άντε να κρατηθείς σοβαρός εσύ…

Να μου το θυμηθείς, ο κόσμος του έδινε κουράγιο κι άντεξε, φυσική ντόπα το λένε αυτό, να βλέπεις να χοροπηδάνε, να χειροκροτάν και να φωνάζουν, βγάζεις πούπουλα στα ξεράδια σου δηλαδής…

Η διαφορά μεγάλωνε, δέκα χιλιόμετρα, 5, πάντα πρώτος και δεν σταματούσε να χαμογελά, αυτός χαιρόταν με την νίκη του κι εσύ με την χαρά του…

Κι έλεγε ο παραφωνητής για όλον αυτό το κόσμο που κάθεται και περιμένει και χειροκροτά τους πολύχρωμους, πως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες από τους παππούδες τους για τα πρώτα ακόμα χρόνια του Φράντζ' κι έχουν την αγάπη για την αγωνιστική ποδηλασία στα εντόσθια τους.

Όμορφες εικόνες ρε φίλε σου λέω, πολύ όμορφες, σαν τα καταπράσινα βουνά του Φραντζ' και τα γραφιστικά χωριουδάκια του, γραφιστικά ρε φίλε, ξέρω τι σου λέω, κάθε εικόνα ήταν σαν μια αφίσα διαφημηστικιά, που όταν την βλέπεις, λες "τέτοια μέρη δεν υπάρχουν στην πραγματικότις"…

Πάει που λες το πρώτο σοβαρό βουνό, το σκαρφάλωσαν οι πολύχρωμοι, ο Χαβαλές με τον Ανεμοβλογιά αγκαλιάστηκαν και χοροπηδούσαν κι όλοι ήταν χαρούμενοι, εκτός από τον ρόκυ και τον δαρμένο που γυρνούσαν ανάποδα τις θήκες του τζέρσι μπας και βρουν κανά ψιλό για να πληρώσουν την ομοβροντία…

Κίτρινη φανέλα για τον Χαβαλέ, έκτος ο Μανταδόρ κι ο καουμπόης πλησίασε στην πρώτη ντουζίνα...